Mozaiklerimize sahip çıkalım

Bugüne kadar hizmet ve yatırımların tam anlamıyla Siverek’e sunulmamasının gerek eğitim, ekonomik gerekse kültürel manada geri kalmamızın tek suçlusu sizce siyasiler veya bürokrasi mi?

Sorunun cevabını büyüklerimizin eleştiri ve özeleştiri için kullandığı o çok bildik sözde gizlidir ‘iğneyi kendine, çuvaldızı başkalarına batır’

Bizden bir önceki kuşak, bizden sonra gelen kuşaklara bir çağrım olacak “Ben ekmeğini yediğim suyunu içtiğim, can dediklerimin bedeninin yattığı, beşikten mezara bana yurt olan bu memleketin kalkınması için ne yaptım? Samimi olarak söylüyorum, bir elin parmağını geçmeyecek sayıda insanın dışında cevap ‘HİÇ’ olacaktır.

Memlekete ve sorunlara sahip çıkmamak, görev almaktan kaçınmak; “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” felsefesinin ardına gizlenmek sadece kahve köşelerinde sessiz kalıp okeye dönerken sadece şunu demekle yetiniyoruz: ‘Bu memleket sahipsiz’

Bu iki cümleyle yıllardır asıl sahibi bizler olan memleketi sahipsiz bırakarak sadece kendi kendimize mırıldanıp sitem etmekten öteye ne yaptık?

Sevgili dostlar amacım kimseyi kırmak değil, samimiyetle memleket için ne yaptık sorusunun ışığında, girdiğimiz karamsarlık tünelinde, ben memleketim için ne yapabilirim ışığını yakalamak için başata kendimi sorgulayarak sizleri kısa süreli beyin jimnastiği yapmaya davet ediyorum.

Sevgili dostlar, can Siverekliler, yıllardır bu kenti idare edenlere, sivil toplum kuruluşlarına, siyasetçilere, aydınlara, bakkal Bayram ustaya, öğrenci Zeynep kardeşime şunu anlatmaya çalışıyorum. Siverek’i evimiz bilmesek, yaşayanları kardeşimiz olarak görüp, kendimiz için istediğimiz hayırlı işleri onlar için istemesek, en önemlisi bir araya gelip derdimize çare aramasak, yoksullukla, cahillikle savaşmak adına sesimizi, gücümüzü birleştirmedikçe; “Bu memleket sahipsiz”  demekten başka hiçbir şey yapamayız. Ya Allah, Muhammed aşkına silkelenin ve kendinize gelin asıl bu memleket bizim. Derdiyle, kederiyle, sevinciyle matemiyle, halayıyla, kültürüyle tarihiyle bu memleket hepimizin!

Dünden bugüne Siverek’te yaşayanlara soruyorum. Biz sesimizi, ekonomik ve siyasal gücümüzü birleştirseydik, bizim gibi birçok kentte bulunan Organize sanayi sitemiz kurulmaz mıydı? Gençlerin eğitimine kültürel gelişimine katkı sunacak gençlik merkezlerimiz olmaz mıydı? Eğitimdeki geri kalmışlığımıza kafa yorun, bu okul bizim bu öğrenciler hepimizin deseydik, eğitim sorunu evimin sorunudur diyerek sahiplenseydik geleceğimiz olan çocuklarımızın eğitim düzeyi Türkiye ortalamasının en gerisinde olur muydu? Bize hizmet etmeyen siyasiler, bürokratlar bu kadar rahat olabilirler miydi?

Biz ne yaptık? Yapılmayanları o senden, bu benden diyerek görmemezlikten geldik, kim olursa olsun hangi siyasi ideolojiden, partiden olursa olsun yapılanları alkışlayıp yapılmayanlar için avazımız çıktığı kadar Sivereklileri deyimiyle; la hahoooo, la hahooo… Dememiz zamanıdır.

Tarihi zenginliklere sahip çıkmamızın zamanıdır. Bunun için elimize tarihsel bir fırsatın geçtiğine inanıyorum.

Turizm bir kentin kalkınmasının temel taşlarından biridir. Bugüne kadar Siverek olarak bu konuda hak ettiğimiz yere gelemedik. Birçok medeniyete ev sahipliği yapan memleketimin tarihi eserleri Şanlıurfa’ya taşındı. Bundan birkaç yıl önce Uzuncuk köyü Sabuncu mezrasında tarihi mozaikler bulunduğu zaman kimse sahip çıkmadığı için üzeri samanla kapatıldı. Fırat havzası tarihi ve doğal güzelliğiyle dünyanın birçok doğal turizm değerleri kadar değerliyken faydalanamıyoruz!

Birkaç gün önce Aşağı Yalankoz köyünde bulunan mozaikler dünyanın en eski mozaikleri arasında olup paha biçilmez değerde olduğunu işin uzmanları söylüyor.

Aldığımız bilgiler eğer doğruysa tarihi mozaikler Şanlıurfa müzesine taşınacakmış, ben bu işi süt emen bir bebeğin annesinden koparmak kadar zalim bir davranış ve Siverek kentine bir hakaret olarak görüyorum.

Onun için diyorum ki; gelin sesimize ses verelim topraklarımızda çıkan bu ender tarihi eserler topraklarımızda kalsın. Çevrede ciddi olarak akademik kazılar yapılarak, üstü samanla örtülerek kapatılan tüm tarihi eserlerimizi güneşle buluşturup,  Siverek kentini açık bir müze haline getirelim.

Son olarak şunu hatırlatmak istiyorum, kime sorsanız sorun şunu diyecekler ah keşke birkaç fabrikamız olsaydı. Alın size bacasız fabrika imkânı… Yeter ki Siverek’i evimiz bilelim inanın o zaman her şeyimiz olur.