Huzur Evleriymiş!

Vicdanlarının üstüne, demirli beton döktüler, 
Duygulanmasın diyerek, yüreklerini söktüler, 
Hudayi nabit misali, dünlerini unutarak, 
Ana ve Babalarını, huzur evine soktular. 

Huzur evinin anlamı, gözümüzden uzak durun, 
Ölene dek diyorlar ki, hadi orada oturun, 
Dünyamızdan çıkın gidin, demenin başka lisanı, 
İhtiyarlık herkes için, aklınızda bulundurun. 

Söyleyin Allah aşkına,kim nerde huzur bulacak, 
Huzur evinde beklenen, yalnızca ölüm olacak, 
Değerlerin yozlaştığı,ahir zamana kalmışız, 
Sevgiden yoksun olanlar,kısa zamanda solacak. 

Hani öf demeyecektik,hani hiç kızmayacaktık, 
Dinin bir anlamı yok mu, İslam dininden mi çıktık, 
Çocuklarınız bu hali belki şimdi anlamazlar, 
Yarın onlarda sizlere, diyecekler sizden bıktık. 

Anne huzur evindeyken, adamım diye gezmeyin, 
Adam gibi adamsanız, onlardan asla bezmeyin, 
Evinizin en kıymetli, varlıklarıdır ikisi, 
Sakın haklı olmak için, bahaneleri dizmeyin, 

“VELA TEKÜL LEHÜMA ÜFFİN, VELA TENHERHÜMA,” 
Bu itilip kakılmalar, gitmekte benim zoruma, 
Aslını inkar edenler, adam bile olamazlar. 
Benim şahsen hiç sığmıyor, biliniz ki vicdanıma