Konuşturan ve Yazdıran Fotoğraflar – Ölüm Doğaldır

Çocukluk arkadaşım İsmet’in babasının Siverek hasretliğini anlatan yaşanmış gerçek bir Sivereklinin hikâyesidir.

İsmet ‘Babam benden Siverek toprağını istemişti.’ Almanya’da beni hava limanında karşılarken ilk sorduğu soru şu oldu; ‘Oğlum İnşallah toprağımı unutmamışsın.’ Yok dedim baba, küçük bir şişeye koyduğum Siverek toprağını babama uzattığımda gözleri ışıl ışıl olmuştu. Buraya gelmemin en büyük nedeni babamın vasiyetini yerine getirmektir.

Hayırdır, yoksa mahalledeki evimi satmaya geldin?

Yok, babam ölmeden önce bana vasiyet etti. Eğer ben ölürsen benden sonra Siverek’e git. Yeni meydanda sulu fotoğrafçı ve berber Ağanın dükkânının yanına otur, demli bir çay iç, öğle yemeğini şeytan küçesinde bulunan kebapçı Yasin ustanın lokantasına git bir Siverek kebabı ye, sonra kale boğazından yürü kaleye çık. Kaleden siyah camiye bak. Sonra evimizin bulunduğu Esmerçayır’a bak. Kaleden in Hacı pınarına git bir tas su iç benim yerime. Sonra Koçali babaya gel memleket hasretiyle ölmüş tüm Sivereklilerin ruhuna bir fatiha oku.

Babam vasiyetinden altı ay sonra vefat etti. Bende ancak on yıl sonra vasiyetini yerine getirebildim.

Onun yerine yeni meydanın havuzunun başında bir çay içiyorum, ruhu şad olsun.

Evet, yüreği Siverek hasretiyle yanan memleket özlemiyle gözleri dolup bir gözü açık gidenlerin ruhu şad olsun.

Yazımı yıllar önce yazdığım ve memleket hasretini anlatan Siverek isimli şiirimle noktalamak istiyorum.

Siverek

Dört bir yanı bağı bahçedir
Bavuşun suları cenneti şelaledir
Kurudu suların kerbelaya döndün Siverek
Bir yandan bel vurulur asmaların köküne

Bir yandan türküler söylenir zılgıt ile
Tahnebi, şarabi renk renk üzüm taneleri
Kurudu bağların viran oldun Siverek
Abdalağa’da var marul bahçeleri

Misepte kavun karpuz bostanı dillere destan yoğurdu ayranı
Birde eser Karacadağ’dan sevda rüzgârı
Genç bedenimde hasretsin Siverek
Şimdi senden uzak yaban eldeyim

Gurbete değil hapishanedeyim
Genç bedenime mezarsın Siverek