Savaş Mağduru Bir Kürt Kızının Bayram Heyecanı

Bazı duygular var yaşanılmadan anlatılmaz, mesela mülteci bir çocuğun vatan özlemi duygusu gibi…

Doğduğu, büyüyüp yaşadığı, arkadaşlar komşular edindiği, sevdiklerini toprağına gömdüğü ülkesine olan özlem bir çocuktan daha içten ve samimi kimse anlatamaz.

İlham 13 yaşlarında bir Kürt kızı. Suriye’nin Halep şehrinde yaşıyormuş, iki katlı evleri küçük birde bakkal dükkânları varmış. Babasının ilk eşi vefat edince, babası annesiyle evlenmiş.

İki yıl önce Halep kentine zalimlerin bombaları yağarken, yaşlı babası ve annesi İlham’ın elinden tutup kaçmaya başlamışlar. İki yıl önce tanıdım onları. Yıkık bir Siverek evine yerleşmiştiler. İlham o günlerde korkulu ve kuşkulu gözlerle bakıyordu insanlara.

Yaşlı anne ve babasıyla hayatta kaldıklarına seviniyorlardı. Yaşlı baba o günlerde sadece şunu diyordu ‘Şükür hayattayız beterin beteri var’

Siverek Yardımlaşma Derneği (SİYAR DER) Başkanı Ramazan Baylan kardeşimle, bu çaresiz aileyi ailemiz bildik. Hayırseverlerin ve özellikle Ramazan Baylan kardeşimin gayretleriyle yaşamlarını bir nebze de olsa iyileştirmeye başladık.

Küçük kız İlham ve ailesi bizi kendilerinden görmeye başladılar, aramızda kardeşlik duyguları gelişti. İlham bana artık amca diyordu. Kızımdan ayrı tutmadığım için her akşam evlerinin karşısında bulunan arkadaşım Bayram Gökmen’e ait markette oturur, İlham’la dertleşirdik.

Ramazan ayının ilk günü İlham koşarak bana doğru geldi. Kürtçe uzaktan bağırıyordu ‘Apo Şükrü ben orucum, bak sen tutamazsın diyordun nasıl tutum’ deyince kendisine iftarlık bir şeyler aldım.

Akşam yine her zamanki gibi sohbet etmeye başladık. Oruç tutuğu için neşeliydi. Durup dururken bana şunu sordu ‘Apo sen Kürtçü şarkı bilir misin?’ Yok, ben daha çok şiir okurum dedim.

O zaman dedi dur ben sana bir tane söyleyeyim, Kürtçe şarkısını söylerken renkli gözleri dolamaya başladı. Şarkısının şu sözleri her şeyi anlatıyordu, “Cennet gibi vatanım Suriye’yi dünyanın cehennemine çevirdiler”

Bende duygusal anlar yaşıyordum. Son dönemlerde annesiyle Suriye’ye geçmişler, Halep kentindeki evlerini gördüğünde oturup ağlamış. Evleri adeta beton ve demir yığınına dönmüş.

Biraz moral vermek için şakadan takıldım. Ya sanane Halep Arap kenti, sen Kürtsün Suriye senin ülken değil niye bu kadar içleniyorsun? Diye sordum.

Kızgın gözlerle bana, baktı Kürtçe konuşmaya başladı, “Halep benim evim, Arap Kürt arkadaşlarım vardı. Arap komşularımız vardı, çocuklarla oynuyorduk, bayramlarda ziyaretlerimiz olurdu, elini öptüğüm komşularım bana para ve şeker veriyorlardı” dedi.

Bayram deyince daha bir hüzünlendi renkli gözleri. Bu güne kadar benden kendisi için hiçbir şey istemeyen bu küçük mülteci Kürt kızı, adeta tüm cesaretini toplayarak, “Apo şükrü sen bana bayramlık alabilir misin?”

Alırım dedim. Hüzünlü gözleri bir anda sevincin ve mutluluğun fotoğrafına dönüştü. Sevinçle yanımdan kalkıp annesine haber vermeye gitti.

O sevinç adımları atarken, ben arkasından bakıp düşünmeye  başladım..Vatan insanın doğduğu  büyüdüğü  topraklardı. Arkadaşlıkların dostlukların dili, ırkı yoktu, hele çocukların gözünde ırkçılık denilen illet hiç yoktu.

Yaşanan bunca acıya ve zulme karşı çocuklar, içlerinde bayram sevinçlerini yaşatabiliyorsa, kim ne yaparsa yapsın, mazlumların kardeşlik ve bayram sevinçlerini gölgeleyemez…