Barışı savunmak suçsa ben bu suçu işliyorum!.

Barışı, kardeşliği savunmak, bu uğurda çaba sarf etmek, zulüme ve kardeş ölümlerine karşı haykırmak, haksızlık zulüm karşısında dilsiz şeytan olmamak adına, inadına barışı, kardeşliği ve demokrasiyi savunmak, ben insanım diyen herkesin görevi olmalı ve bu uğurda her insanın üstüne düşeni yapması gerektiğine inanıyorum.

Bir zamanlar yoksulluktan, sömürüden bahsetmek, sömürüsüz bir dünyayı savunmak suçtu. Savaşın, çatışmaların yaşandığı bir dönemde insan haklarını, kardeşliği, ülke bütünlüğünü savunmak bazı kesimlerce suç sayılabiliyor.

Türkiye insanı bir bütün olarak yıllarca açı çekti. Dağlar binlerce kez bombalandı, karakollar basıldı, otobüsler içindeki yolcularla yakıldı, kalabalık alanlara bombalar bırakıldı, masum insanların bedenleri parçalandı. Faili meçhul ve faili belli cinayetler, asit kuyuları…

Nerden bakarsanız bakın; yıllarca korkuyla yaşadı memleketimin insanları. Cehennem alevine dönüştü tüm memleket, alevler sardı yıllarca ülkemin sokaklarını. Daha ömrünün baharında iken toprağa düştü ülkemin geleceğini tayin eden bedenler…

Ölenler kim sorun kendinize? Asker, polis ve ölen diğer kardeşlerimiz. Hepsi bu toprağın insanı ve ne hikmetse hepsi yoksul aile çocukları, en çok gecekondulardan yükseldi Kürtçe-Türkçe ağıt sesleri…

Onlarca yıl kardeş kavgası sürdü bu topraklarda. Bombalamalar, ölümler neyi değiştirdi? Tarihi süreç bize her zaman şunu göstermiştir, Türkiye Halklarının barış ve kardeşlikten başka şansı yok! Dün Çanakkale’de istilacı emperyalist güçlere karşı, canları pahasına, omuz omuza ülkesinin onurunu koruyan bu halklar nasıl düşman edildi? Kardeşlerin düşman oluşu kime yarar sağladı, zaman içinde daha iyi öğrenmedik mi?

Bu ülkenin insanları barışı çok sevdi, bir kaç yılda olsa cenazeler gelmedi, ağıt sesleri yükselmedi ülkemin semalarında. Tam kardeşlik zamanı derken, birileri yaraladı güvercini kanadından. Bir anda hiç kimsenin sonuç almadığı savaş yıllarına dönüldü. Ölümler, insanın yüreğini sızlatan annelerin çığlıkları, geride kalan yetimler, heba edilen ülke ekonomisi, en önemlisi kardeşi kardeşe düşürmenin sinsice planları…

Ben umutluyum, evet yaşanan ölümlere, bombalamalara karşın, kanadı yaralanan barış güvercinin kanatlarına emeğimizi, alın terimizi merhem yaparsak, sen ben demezsek, biz dersek yaşanan her ölüm karşısında ‘benim kardeşim öldü’ diyebilirsek o güvercini iyileştirebiliriz.

Barışı ve insan haklarını ülkemizde inşa etmek, bir daha kardeş kavgasına dönmemek adına tüm topluma görevler düşmektedir. Hiçbir şey yapamıyorsak çocuklarımıza savaşın kötü, barışın iyi olduğunu anlatarak işe başlayabiliriz, namaz kılarken ülkemizin barışı için dua edebiliriz. Barışın yaşatılması adına, ölümleri durdurmak adına yapabileceğimiz çok şey var. Örnek verirsek canımız pahasına kardeş kavgasına dur demek için karakollarımızın önünde ve bombalanan dağlarda canlı kalkan olabiliriz.

Savaşmak ve ölmek işin en kolay yanı. Barışı tahsis etmekse imkânsız olmayıp zor ve zahmetli bir süreçten geçtiğini sanırım herkes benim kadar biliyor.

Barışı tahsisin sorumluluğu ben insanım diyen her kese düşerken, ülkede barışı inşa etmenin en büyük sorumluluğunun devlete düştüğüne inanıyorum.

Toplumsal barışın temelinde, insan hak ve özgürlüklerine saygılı olmak, yaşanan acıları ortak acı bilmek, sen, ben, o değil, biz ölüyoruz demekten geçer.

Savaşın ve ölümlerin yaşandığı bir ortamda barışı ve kardeşliği savunmanın bazı kesimlerce suç sayıldığını biliyorum, buna rağmen inatla, seve seve ben bu suçu işliyorum ve işlemeye devam edeceğim…