Sizin hiç kardeşiniz öldü mü? Benimki öldü!

İnsanoğlunun yaşamında, her dönemde yaşandığı acılarının olması doğaldır. Bazı acılar var ki acının ötesinde insanı yakar ve insan yaşadığı sürece o ateşin etkisi ilk günkü gibi olmasa da hatırlandıkça sızlatır yürekleri.

Yakınlarımızın ölümü karşısında hepimiz gözyaşı dökmüşüzdür, annem öldüğünde üzülüp ağlamıştım, annemin yaşlılığı beni teselli ediyordu. Babamın cenazesini görmediğim için baba ölümünün nasıl bir acı verdiğini doğrusu pek anlamadım, babamın öldüğünü yıllar sonra öğrendiğimde insan kalabalığından çıkıp bir köşede saatlerce ağlamıştım.

Kardeş acısını yaşadığımda annemin, babamın acılarının acı olmadığını kardeş acısının bambaşka bir acı olduğunu iliklerime kadar yaşadım.

Emine bacım ailemizin en küçük bireyiydi. Siverek’te yaşayan yoksul her aile gibi toprak çatılı evimizin duvarlarında yoksulluğa, açlığa rağmen gülümsemelerimiz gecenin karanlığını aydınlatır ve dağıtırdı hüzünleri.

Yaşamda birçok şeye hasret kaldık. İyi beslenmeye, meyve yemeye, yeni elbiseler giymeye hep hasrettik ama bir şey vardı, kardeş hasretliğimiz tüm hasretlikleri bastırıyordu. Bahçe duvarı olmayan evimizin odalarında aile sıcaklığı ve bütünlüğü mutluluğa dönüşüyordu. Birkaç yıla kalmadı ayrılık rüzgârları beni ailemden kopardı. Yaklaşık 8 yıl ailemden uzak yaşamak zorunda kaldım, eve döndüğümde çocuk yaşta bıraktığım Emine bacım evlilik çağına gelmişti.

Birkaç yıl sonra Emine bacım evlendi, bir yıl sonra oğlu Samet dünyaya geldi. Bacım urfa’da yaşadığı için sık sık görüşmesekte mutluluk haberleri bana yetiyordu. Bacım şeker hastasıydı. Üç aylık hamileyken diyabet komasına girdi.  Gaziantep hastanesinde birkaç günlük yaşam mücadelesini kayıp etti. Bacım öldüğünde üç yaşındaki oğlu yetim kalmıştı.

O acı haberi aldığımda Siverek başıma yıkılmıştı. Ailemizin en küçük ferdi sevgili kardeşim daha 25’ine varmadan toprak olmuştu.

Gaziantep’ten yola çıkarılan cenazeyi Siverek devlet hastanesine getirdiklerinde metin olmaya çalıştım. Cenaze aracı morga yöneldiğinde metin olmaya çalıştım. Bu güne kadar çok sevdiğim insanları toprağa verdim diyerek kendimi teselli ediyordum. Cenaze morga konulduktan sonra ailemizin en küçük gülünü ölüm masasında bile olsa koklamak vedalaşmak istedim.

Arkadaşlarımın kolları arasında morga girdiğimde benim içinde yaşam durmuştu adeta, üç aylık hamile genç bacımın üzüm karası saçları dağılmıştı soğuk mermer taşına, bir gözü açık kalmıştı. Bu ölüm manzarasının yüreğimde açtığı o derin yara o kadar beni acıtmış olacak ki çığlıklarım insanı utandırmıştı. Uyuşturucu iğnelerle teskin edilebilmiştim.

Aradan geçen yıllara rağmen, bir şiir, bir türkü okunduğunda, küçük bacımın çocukluğu, o yoksul ve mutlu aile hayatım ve o ölüm karası gün bacımın dudaklarından sızıveren ince kan damlası ve zeytin karası gözlerinden birini açık üzüm karası saçlarının dağınıklığı ölüm masasında ki son hali aklıma gelir ve galiba ben ölünceye kadarda hep aklıma gelecek benim küçük bacım.

Yazımın başında da sordum. Sizin hiç kardeşiniz öldü mü? Siz acıların en büyüğü olan anne, baba acısını bile geride bırakan o acıyı yaşamadınızsa lütfen Allah aşkına kardeş acısını yaşayanları, isyan edenleri hor görmeyin.

Ben yaşadım kardeş acısını, kardeşimin ölümü insan eliyle olmamıştı. Düşünüyorum eğer kardeşimin bedeni Osmaniyeli Yarbayın yüzbaşı kardeşi gibi kurşunlarla delik deşik olsaydı, daha yaşama doymadan toprağa düşseydi benim isyanım, haykırışlarım nice olurdu.

Son günlerde ülkemizde bir yaşanan kardeş kavgasında benim gibi onlarca kardeşin yüreği çok fena yandı, benden beter acı yaşadılar. Benim kardeşimin ölümü hastalıktan, onların ki ise kardeş elinden olmuştu.

Matem yerine döndü güzel ülkem, her bir köşesinden gelen ağıt ve şivan sesleri, hatta isyan sesleri beni düşündürüp insanlığımdan utandırıyor.

Osmaniyeli jandarma yarbayın kardeş ölümü karşısındaki öfkeyi sağa sola çeken, onlara da kardeşim diyeceğim, o acıyı siz yaşamadan o acının insanı nasıl yakıp isyana sürüklediğinin muhasebesini yapamadan, yaptığınız suçlayıcı yorumlar karşısında inanın sizin yerinize ben insanlığımdan utanıp üzüldüm.

Sevgili dostlar ülkemin güzel insanları can kardeşlerim. Ölenlerin tamamı bizim kardeşlerimiz askeri, polisi, sivili hepsi ülkemin güzel insanlarıdır. Bu kardeş kavgasında ülkemin genç bedenleri toprağa düşmekle kalmıyor, ülkemin ekonomisi de toprağa düşüyor, ülkem azar azar ölüyor. Ben ölüyorum, sen ölüyorsun sonuçta kardeş kardeşi vuruyor, ölenlerin adı ne olursa olsun kardeşlik ölüyor.

Kardeşlik ölüyor. İyi düşünün, ölümlerin muhasebesini iyi yapın, bu gemide hepimiz varız, gemi batarsa ülkemiz batar…