Şükrü Dolaş – Gitti Safiye, Geldi Kafiye

Sevgili dostlar; bu güne kadar yazılarımla ilgili birçok olumlu eleştirilerin yanı sıra birçok eğitimci ve edebiyatçıdan da övgü almışım, okurlardan aldığım eleştirileri, Yavuz Sultan Selim küpesi misali kulağıma küpe, her sözcüğü beynim de depoladım.

Kalemi benden iyi olan, kitapları yayımlanan, gazetelerde köşe yazan dostlarımın övgüleri karşısında övgüler sokağında yolumu şaşırıp şımarmadım, aklımda hep şu atasözünü canlı tutum: “Boş başaklar güneşe karşı başlarını hep dik tutmalarına rağmen içleri boş olur, dolu başaklar ise kendilerine hayat veren toprağa ve güneşe hürmeten başlarını eğerler”

Birçok edebiyatçı dostumun önerdikleri yolda yürüdüm, onların yazı dünyasını iyi anlamak için günlerce, gecelerce yazdıkları romanlarında roman kahramanlarıyla birlikte dünyalarını dolaşmak oldu.

Edebiyatçıların dünyasına girdiğim ilk günden bu güne kadar onlardan çok şey öğrendim. Çoğu zaman şu soruyla karşılaşırım “neden bir kitap yazmıyorsun? “ kitap yazma işini şahsen ben kolay bir şey olduğunu düşünmediğim için; kalemim halen çocuk, hele bir olgunlaşsın, Allah büyük.

Daha çok yazdığım şiirlere yapılan övgülerle birlikte “nereden geliyor bu ilham?” Ben hayatımızın ve doğamızın her yanını ilham kaynağı olarak görürüm. Şöyle bir düşünün kar altında yaşamak adına inadına yeşeren kardelen çiçeğinin güzelliği her insana sevinç ve yaşam ilhamı verir, inanıyorum ki eli kalem tutan her insan bu sevinci sayfalara dökebilir.

Doğup, yaşadığım coğrafyada sevinç ve acının muhasebesini yaptığımızda çok az insana yaşama sevinci düşer. Orta doğu coğrafyasında yaşayan insanların payına; tarihten bu yana hep acı düştü. Kaçak yaşandı adam gibi sevdalar, tutkulu aşklar ölüm fermanı oldu. Gelinlik giyecek genç kızlar kefen reva görüldü. Ölüm şoselerde yakaladı ömrünün baharındaki ırgat insanları, pamuk tarlasında bazen ölü bulundu insanlık, bir mezar taşı bile olmayan insanlar…

Yok sayılmanın, ötekileştirmeye çalışılan insanların yaşadığı haksızlık, tarihten bu yana toprak sıcak kaldı insan kanıyla, yok olan sadece insanlık değildi bu coğrafyada doğada yok edildi efendilerin sofralarında.

Bölgede yazan insan için konu çok. Yoksul komşunun mahcup ve utangaç kızının emanet elbiseyle düğünlerde hüzünlü gülüşü. Bayramda çocuğuna ayakkabı alamayan asgari ücretli işçinin ruh hali. Karısı ve çocuğuyla hayatta kalma adına gecenin yarısında ekmeğini çöpten kazanmaları.

Yani nereden bakarsanız bakın bu torakların insanını ruhunda vardır şairlik illa ki okuryazarlıkla alakalı bir durum değil. Ahmede Xane, Karacaoğlan, Yunus Emre, “Benim sadık yârim kara topraktır” diyen Âşık Veysel ve daha niceleri.

İlhamdan söz açılmışken bir halk şairi ile ilgili halk arasında dönen bir rivayeti sizlerle paylaşayım “halk şiirinin ilhamı, kaçmış ne yapsa bir türlü ilham gelemiyor.  Şair bunalıma düştüğü için eşiyle sürekli kavga eder. Eşi bir gün dayanmaz şairi terk eder, eşinin terk edişi şaire ilham olur ve ayrılık üzerine güzel bir şiir yazar. Dostları sorar nasıl geldi ilham: Şair “Gitti safiye geldi kafiye” diyerek cevap verir.

Fıkra gibi de olsa gerçek payı çoktur. Arabesk kültürü ruhumuzu o kadar inceltmiş ki bir kuşun ölümüne ve Safiyelerin kapıyı çarpıp gitmeleriyle hayata bağlanıp duygularımızı kaleme alıyoruz.

Evet, gider Safiye’ler gelir kafiyeler…