Şükrü Dolaş – Suveyda Romanı Üzerine

Ben edebiyat eleştirmeni değilim, bir romanı eleştirecek düzeyde kendimi görmediğimi bilmenizi isteyerek bu güne kadar okuduğum en güzel romanlardan bir olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

İnsan bir romanı veya başka edebi bir eseri okuduğunda kendini buluyorsa, hele ki bu romanın kahramanları sevdalandığı şehrin sokaklarından çıkıp okuduğunu sayfalara misafir ediyorsa, elinizdeki kitabı bırakmak istesiniz de, o kitabın her sayfasında bir parçanız olduğu için ‘acaba ne olacak?’ sorusuyla elinizden bir türlü bırakmadığız bir eserdir Suveyda isimli Roman.

Siverekli yazar Tanca Çepik Gültekin’in kalem aldığı Sinopsis yayın evi tarafından yayımlanan Suveyda isimli romanı, sağ olsun kitabın yazar imzalayıp bana gönderme zahmetinde bulundu. Kitabı zevkle okudum, okurken de biraz kıskandım ben bugüne kadar Siverek kentini neden bu kadar güzel bir edebi dille anlatmadım diye.

İki gece boyunca elimden düşmedi Suveyda, beni aldı kardeşliğe götürdü. İnsanların kardeş olmasının kriterinin kan bağında olmadığını, emek ve sevgi olduğunu çok güzel bir dille anlatıyor yazar. Geçmişte Ermeni, Kürt, Süryani, Yahudi ve cümle insanın komşu olduğu, kimsenin kimseyi yargılamadan ötekileştirmeden sevgiyle bağrına nasıl bastığını ve eski insanların bizden ne kadar ileri derecede insan olduklarını öğrendim.

Suveyda, yitirilmiş kardeşliği, dostluğu arayışın öyle uzaklarda olmadığını, aradığımız kardeşliğin yanı başımızda olduğunu, sevmenin bedelinin bazen kurşun olduğunu, sevginin incinmemesi adına sevenin sevdiği uğruna kurşunlara nasıl kendisini hedef ettiğini hatırlattı bana. Ölüm ve yaşam arasında korkular yaşayan mavi gözlü bir Ermeni kızına uzatılan dostluk elinin, nasıl sevgi ve aşka dönüştüğü, ölümüne sevdaları adeta yaşadım Suveyda romanının sayfalarında.

Suveyda romanını okurken bazen ağladım. Siverekli bir babanın, kızına anaç sesiyle.. “ baba kurban” deyişi, bir genç kızın babasına duyduğu sevginin bir yoğun bakım ünitesinde ölümle yaşam arasında ki yolda Suveyda’yla birlikte ağladım. Bazen de çocukluğumu yaşayarak güldüm “Abdalağa hamamını işleten kadının rahmetli anneme dönüp, “Hanife bacım barı bunun babasını da getireydin, kız bu kocam kadar olmuş“ diyişiyle gecenin karanlığını aydınlattık suveydayla.

Suveydayı okurken yağmur çamur demeden kız meslek lisesine giden ilk aşkımı hatırladım ve arkasından kimseye çaktırmadan gidişimi hatırladım taş zeminli Siverek sokaklarında. İletişim araçlarının olmadığını, aramızdaki iletişimin küçük kız kardeşlerimizin sağladığı selam getirme, gönderme günlerini hatırladım..

Suvaydayı okurken eski Siverek sokaklarında dolaştım, Kale boğazında deri ayran tuluklarından ayranın tadına baktım. Yaz akşamları toprak çatılı damda komşularımızın annemle birlikte ay ışığında kestiği el şehriye günlerini hatırladım. Şehriye günlerinde bağ bozumuna gittim, kerge kazanlarında pişen bulamaçtan tattım. Su içtim serap çeşmesinden, Nigar düzü çocuklarıyla sapan savaşı günlerine gittim. Barışı, sevgiyi, hoşgörüyü, gizemli ve yasak sevdaların yaşandığı sokaklarının taş zeminde kalmış çocukluğumu yaşadım Suveyda romanını sayfalarında..

Suveyda romanı beni alıp götürdü Ankara’ya bir bardak şarap içtim, Tunalı Hilmi ve Kızılay caddesini dolaştım, Zafer çarşısında beni anlatan Suveydayı gördüm bir kitapçının raflarında. Sivereklilik ruhunu yaşatanların evine konuk oldum. İnadına bir kaçak çay, birde kaçak tütünden sigara yaktık şalvarlı halimizle. Ölümüne inat yaşama sevinci ve memleket hasretiyle nemlenen gözlerle ölürsek toprağımızda ölelim diyerek bazılarımız ayakla gedik, bazılarımız sırt üstünde yeniden merhaba dedik Siverek küçelerine…

NOT: SEVGİLİ DOSTLAR, DEĞERLİ SİVEREKLİLER, SUVEYDA KİTABININ YAZARI 26 10. 2015 TARİHİNDE SİVEREK’TE DEĞERLİ AĞABEYİM KOÇALİ AYMAZLA BİRLİKTE KİTABINI İMZALAYACAK YER VE SAATİ SONRA BİLDİRECEĞİM.