Hastalığımız Yalnızlık İhtiyacımız Kardeşlik

Dün gece güzel, bir o kadar anlamlı bir konferans dinleme imkânı buldum. Bu konferansı tertipleyen Vahdet platformu üyelerine, değerli araştırmacı yazar Ramazan Kayan’a teşekkür ederek yazıma başlamak istiyorum.

Hasta bir insanın canı nasıl kışın karlı bir gecesinde nar istiyorsa, toplumda o denli içten ve samimi bir şekilde kardeşlik duygusu isteyen yüreklerin olduğunu hatırlatmakla birlikte, gerçekten bu konuda samimi olamayıp sadece vitrin kardeşliği, güçlünün yanında durup mazluma kardeşlik demagoji yapanlarında sayısı az değil.

Yazarında dediği gibi “önce samimiyet.” Kardeşliği temelden sarsan, gün geçtikçe kardeşlik duygusunu samimiyetsizlik pençesine düşüren, “benden isen kardeşimsin” değil isen bırakın kardeşliği insan bile değilsin anlayışına sahip insanların bu hastalıklı duygularına karşı, hepimizin içtenlikle arzulayıp ruhumuzu ideolojik kirliliklerden kurtarmanın tek yolu samimiyettir. Dininiz, ideolojiniz, mezhebiniz, ırkınız ne olursa olsun. Kabeniz insan demedikçe insan hak ve hürriyetlerine saygınız olmadıkça kardeşlik duygusunu geliştirip yaşatamazsınız.

Kürtlerin meşhur bir atasözü vardır, ‘hun nebin yek, hune herın yek bı yek.’ (Birlik olmazsanız, tek tek yok olacaksınız.)

Emperyalizm, onun küçük yavrusu Siyonizm ve sömürgecilerin o kadar güçlü olmadığını hepimiz biliyoruz. Yine hepimiz biliyoruz ki zalimleri güçlendiren, bizi güçsüzleştiren yalnızlığımızdır. Yalnızlığımız, güçsüzlüğümüz ve yoksul kalışımızın sebebi sen, ben, o ayrımına giderek, Müslümanlıkla alakası olamayan ama Müslüman gibi görünen özünde zalim olanların zulümlerini alkışlamakla, yanı başımızdaki masumların çığlıklarına kulak tıkayıp bilmem hangi ülkenin mazlumuna vitrin amaçlı sahip çıkıp şovmenlik yaparsak her gün daha güçsüzleşeceğiz.

Dünya coğrafyasında Müslümanların sayısı her gün artıyor. Bu artışın nedeni nüfus artışı değil dünya coğrafyasında sonradan Müslüman olanların sayısı artıyor. Buna karşın dikkat edin yangınlar Müslüman ülkelerin ta ortasında çıkmış, Müslüman Müslüman’ı yakıyor. Dinimizin temel unsurlarından bir kardeşliktir. O zaman bu kalleşlik niye.

Konferansta yazarın anlatımlarının tamamına katılıyorum. Yazarın dünya görüşü ne olursa olsun bakış açısı ve anlatımları Muhammed’iydi. Yazar konuşurken orada bulunan yüzlerce insanın kendisini sorgulayıp sorgulamadığını merak ettim. Kaçımız kardeşlik anlayışımızı vicdan süzgecinden geçirdik? Kaçımız insanların yanlışını, farklılığını beşerdir deyip kucaklayabildik?

Konferansın ismi “Müslümanlar kardeştir,”bu ilahi yaklaşımdan uzaklaşmasaydık, bugün Müslüman coğrafyasında Müslüman bir diğer Müslüman kardeşini yeryüzünün cehenneminde yakar mıydı?

Bugün her zamankinden daha çok kardeşliğe ama samimi kardeşliğe ihtiyacımız var. Yazarın dediği gibi ‘Bir Kürt Türk’e kardeşim demedikçe yine bir Türk Kürde kardeşim demedikçe cennetin kapısına yanaşamaz.’

Cennetin kapısına yanaşmak için yaptığımız ibadet ve hayır, samimi anlamda kardeşliğe dönüşmedikçe bir yanımız eksik kalır. Yeryüzünün cehenneme dönüşüne engel olamayız.

Konferansta yazarı can kulağıyla dinlerken kendimi konferansa alkış tutan bazı kişileri sorguladım. Yaşadıklarım ve bana yaşatılan haksızlıklar karşısında şahsen o insanların bırakın kardeşliğini Müslümanlıklarını da sorguladım buna hakkım var mıydı? … Eğer mesele samimi bir kardeşlikse kendimizi yargılamalı, kardeşliği zehirleyen siyasal ve duygusal mikroplarını yüreğimizden atmak adına, önce kendimizi sonra samimi olmayan vitrine oynayanları Hazreti Muhammed’in ahlakı ve hadisleri ışığında sorgulamalıyız.

Yazarında dediği gibi ben değil biz demeliyiz. Kimseye akıl verecek halimiz yok. Kuran ve İslam’ı bilmeyen değil her Müslüman yüreğinde Allah korkusu taşırsa kardeş olamamamız için hiçbir neden yok.

Bu gün her zamankinden daha çok kardeşliğe ihtiyacımız var, daha fazla mazlumların gözyaşının akmaması için gelin elimizi taşın altına koyalım…