Bir Liralık Umut

İnsanı en çok yaralayan karamsarlık ve yalnızlık duyguları olduğuna inanıyorum. Çaresiz kalmak çok acı!

Acıların büyüğü ise bir insanın yurdundan, yuvasından arkadaşlarından kopması olsa gerek. Düne kadar Suriyeli mültecilerin durumuna acıyıp bir nebzede olsa onların yaralarını sarmak için uğraşırken bu gün kendi insanımızın içine düştüğü yalnızlığa ağlıyoruz.

Silah seslerinin yükseldiği her yerde, aynı zamanda ölüm çığlıkları da birden yükseliyor sıkılan her kurşun yeni bir acının sesine dönüşüyor.

Yıllardır umutluyduk, yanı başımızda yaşanan ölümler, açlıklar ve mülteci hallerine düşmediğimiz için şükür ediyorduk. Umudumuz uzun sürmedi kurşunlandı umutlarımız. Kim kurşunladı, önce kim başlattı kim haklı kim haksız hesabını sormuyorum. Kim, neden, olursa olsun sonuç itibariyle kardeş kavgasında çocuklar bile ölüyor yani sonuç ölüm olunca nedeni ve sebebi de önemini yitiriyor.

Cesetler ortada günlerdir kurşun sesleri eksilmiyor kendi ülkesinde insanlar muhacir duruma düşmüş. Dün Suriyeli muhacirler, bu gün Sur muhacirleri.

Yaşananlar tam bir savaşın fotoğrafı. Sıkılan  kurşunlar  adres sormuyor, bazen  yaşlı bir amca, bazen gülümsemeleri  yarım kalmış küçücük çocuklar,  bazen de  Allahın evi dediğimiz  camiler.. Sanırım camilerin minarelerinin çevresinde kanat çırpan güvercinleri hesaba katacak iyi niyetimiz çoktan öldü.

Bu coğrafyanın kaderimi yoksa Allahın lanetimi? Ölüm gezer olmuş sokak başlarında çocukların cıvıl cıvıl yankılanan sesinin yerine bugün ölüm çığlıkları yankılanıyor. Silahın ve kurşunun adaleti yoktur ölümlerin olduğu yerde adalet, hak ve hukukta çoktan ölmüştür.

Umutlarımız öldü derken,  tüm bu olumsuzlukları küçük bir hareket bile olumlu bir havaya dönüştürüp insanlık ölmedi, insan akıllı bir canlıdır sonunu tüketecek kadar deli değil iyimserliği yaşatılıyor küçük bir hareketle.

Siverek’te bazı STK temsilcileri tarafından oluşturulan Sur’a yardım platformu çatışmalı ortamda evini barkını terk etmiş, günlerdir sokağa çıkma yasakları yüzünden gıdasız kalmış ailelere yardım ulaştırmak amacıyla ilçe genelinde yapılan yardımlar da küçük bir çocuğumuzun zarfın içine 1 TL koyarak “ Kusura bakmayın babam dört aydır işsiz ben 1 TL olan okul harçlığımı verdim”  demesi benim yüreğimde ölmeye yüz tutmuş umudu canlandırdı.

Küçücük bir çocuk yaşıtlarına yardımcı olmak için harçlığı olan 1 TL’yi bağışlıyor. Evet, bu bir liralık yardımın anlamı çok büyük. Yaşatılan ölümlere inat emeğini ekmeğini bölüşüp insanlığı yaşatmak önemlidir.

İsmini ve okulunu bilmediğim bu çocuğumuzu yürekten kutluyorum. Kentte bulunan sivil toplum kuruluşları, sendikalar bir araya gelerek sevgileriyle bu çocuğumuzu ödüllendirmelidirler. Bu iyilik hareketini geliştirmeliyiz.

Kurşunlara ve akan kana dur diyecek yegâna eylem her alanda iyilik hareketini geliştirmekle mümkün olacağına inanıyorum.

1 Liralıkta olsa umut güzeldir…