Öylesine Bir Siverek Yazısı…

Ben Siverek’im,

Mezopotamya’nın, asi ve onurlu çocuğuyum,

Bir diğer adım bereketli hilaldir benim

Ezilenlerin kardeşi, yetimlerin babasıyım

Her sabah bir lokma ekmek uğruna yola düşen işçilerin, emekçilerin ve

Gelincik çiçeklerinden önce solan çocukların adıyım ben

Severek, Siverek diyerek başlarım güne

Bin yıllara sığmayan tarihim,

Bilginlerin, şairlerin dünyasında saygın bir yerim, dillerde türküyüm ben

Dağlarından esen nergis, rüşvat, yarpuz kokusu arasında

Bir şarkının en güzel yanıdır kınalı kekliklerin ötüşü ovalarımda

Hayat bulur bende göçmen kuşları,

Dört yaşında esmer bir kız çocuğu avuçlarında su taşır kumrulara

Okunan her kitabın sayfasında, ilime doğru adım atıyor çocuklarım

Bu kız, bu oğlan, demeden doluyor sınıflara çocuklar

Yol çetin olsa da, aman vermese geçitler, inadına çocuklar emin adımlarla yürüyor İyiye güzele doğruya,

Her çocuk ezbere bilir barışın, sevginin ve kardeşliğin şarkısını,

Çocuklar artık kırmızıyı gül renginde biliyor, insan teninde değil.

İlim ve Bilimin ışığında, çocuklarım karanlıkları dele dele,

Atıyorlar köhnelikten yana ne varsa atıyorlar tarihin çöplüğüne

Kan davası, berdel, töre cinayeti ve tüm kötülüklerin suratına tükürüyor çocuklarım.

Bilgin çocuklarım Tükürürken, zulmün ve zorbalığın suratına

Tarihin yeni sayfalarına yaprak ekleyerek

Alın terlerini mürekkep, parmaklarını kalem yapıp geçiyorlar aydınlık yoldan

Tarihin onurlu yanıdır kentimin bilge çocukları

Hayat yeniden şekillenip, şevkleniyor çocuklarımın namuslu avuçlarında

Su içer iki nazlı güvercin Hacı pınar çeşmesinden,

Bu Çeşmeden su içen her canlının dilinde Ermeni taş ustası Yani ustaya okunur rahmet

Yuvasız kuşlara yuva olur hacı pınarın taş sütunları, Yusuf tutan (kumrular) hechecıklar (kırlangıçlar) gölgesinde serinlenir hacı pınarda

Eli kınalı gelinler, yavuklusunu çeşme başında bekleyen genç kızlar su doldurur Nigar düzünden.

Ben Siverek’im heybetliyim elbet

Heybetim, Allah’ın canlılarına değil

Heybetim haksızlığa, zorbalığa ve zalimedir

Heybetlidir tarihin abidesi kalemin burçları.

Bir yanım yanmış kül olmuş Karacadağ

Bir yanım Tanrının gazabına uğramış Nemrut kalesi

Ben bir başak misali güneşi selamlarım her şafak vakti

Güneşin en parlak ışınlarıyla gök mavi ile beyaz’a döner

Hayat bulur bende cümle canlı, toprakta filizlenen mercimek, buğday, arpa ve pirinçle

Güneşin doğuşu ve batışı bende anlam bulur.

Ben Siverek’im, canı teninden almak yakışmaz bana

Ben yiğitliğin diyarı şairlerin, yazarların, ilham bulduğu pınarım

Kelimeler uzadıkça uzar dilimde, iyide anlatmasam kendimi size

Kısaca özetlersek adımı

Ben Siverek’im.

Her sabah yeniden can veririm tüm canlılara ben Severek Siverek diyenlerdenim