Küs ölmek!..

Bilmem farkında mısınız? Birçok insan en yakınlarıyla küs durumda. Yani can ve kan bağıyla bağlı bu insanların sorunlarını dinlediğimizde vallahi bir ceviz kabuğunu doldurmayacak meselelerden küs görünüyorlar.

Oysa perdenin arkasındaki asıl nedenin çıkar çatışmaları, adil bölüşülmeyen miras kaynaklı olduğunu görürüz. Yani mal hırsı gözleri, yürekleri bu kör ediyor.

Ölümlü bir dünyanın çarkında yaşadığımızı hepimiz biliyoruz, yine adımız gibi biliyoruz ki; bu düzeni, bozuk dünyaya çıplak geldik çıplak gideceğiz. Bu durum hepimizce bilinen ay ve güneş kadar gerçek.

Akli melekeleri yerinde olan herkes, geçici bir ömrün içinde olduğunu bilir, aklı melekeleri izne çıkan insanları zaten dünya umurunda değil ne mal ne de mülk dertleri var.

Şimdi bir soru tüm okurlarımıza! Adı deliye çıkmış olanlar mı deli, yoksa geçici bir ömrün peşinde delice koşup daha çok mal servet edinmek uğruna en yakınlarımızla küs ölmek mi delilik?

Bu yazıyı yazmama neden olan bir abinin kardeşiyle küs ölmesidir. Arkadaşın hikayesini göz yaşları içinde dinledim. Özel bazı kısımlarını kendime saklayarak sizlerle paylaşmak istiyorum:

Abim benden birkaç yaş büyüktü; Çileli, yoksul bir çocukluk ve gençlik dönemi geçirdik, abimle ilişkilerimiz çok iyiydi. Abim daha çok para ve mülk edinme hırsıyla önce en yakınındaki insanları kırmaya başladı. Kendisine zaman ayıramıyor, daha çok çalışmak ve mülk sahibi olmak adına sağlığını kendi elleriyle bozdu. Önce sağlığı bozuldu, sonra yakınlarıyla arasını bozdu. Aslında sevilen bir insandı çelişkisi sadece kardeşleri ileydi. Sonra benimle de arayı giderek bozdu. Kendimi çok sorguladım, vardığım kanı benimle ilişkisi bitmişti. Ona hiç kızmadım, bu çarkı bozuk düzende senle menfaati sona eren herkes, onun gibi davranıyordu. İşin ilginç yanı bana; küfürler savuran hatta benim saf, işini bilmeyen, biri olduğuma inan abim bana küsmüştü!

Ağır hasta olduğunu duyduğumda hemen hastaneye koştum. Yoğun bakım önünde yakınlarımız koşarak benden önce gelmişlerdi. Gözümü gezdirdim, abimle küs olan diğer yakınlarım yoğun bakımın önünde yoktular!…

Hastanenin yetkililerinden bilgi aldım, abim geri dönüşü olmayan bir yola girmişti. Bir umut onu daha teşekkülü bir hastaneye götürmek için uğraştım. Sonunda başka bir hastaneye gidecektik. Ambulansa bindirilirken baygındı, entübe edilmişti. O anda ona sarılıp barışmak istedim. Yarı ölü biriyle nasıl barışılır? Bir elini avuçlarımın arasına aldım elimin temasıyla gözlerimde biriken yağmur bulutları sağanağa dönüştü.

Göz yaşlarımı adeta yüreğime akıtarak yola koyulduk. Umut tükeniyordu yüreğimde yol bir türlü tükenmiyordu.

Bir umut besledim, yüreğimde abim uyandığında ilk işim elini öpmek olacaktı. Onu kırmamıştım o bizi kırmıştı, tüm olumsuz düşünceleri gecenin karanlığına saldım.

Hava; soğuk buz gibi, yoğun bakım ünitesinde bir haber bekliyorum. İyi haber beklentisi tüm soğuk havaya ve kar yağışına rağmen yüreğimi ısıtıyordu. Gözlerini açtı haberi beni mutlu edecekti. Tüm beklentim benimle küs ölmemesiydi küçük bir barış umuduyla saatlerce bekledim.

Olmadı! Kendi halinde olan abimden iyi haber beklerken, telefondaki sesten anladım, umutlarım tükeniyordu!

Yoğun bakıma nasıl geldiğimi inan bende bilmiyorum. Doktorlar kapıda bizi karşıladı, bilgi verdi. İçerde sadece abim ölmüyordu son kez bir sarılma umudumda onunla ölüyordu!

Doktorların her cümlesi barış umudumu kırarken göz yaşlarım ölüm ve ilaç kokan yoğun bakımının zeminine dökülüyordu.

Doktorlardan rica ettim, son kez bir göreyim dedim. Gördüm ölüme yaklaşan son nefesindeydi, ne söylesem boş beni duymayacaktı, elini tuttum gözleri kapalı, bedeni buz kesmişti.

Ölüm kokuyordu yattığı ranza. Son görüşümle beraber önce barış umudum öldü. Çok geçmeden (Doktorlar tüm çabamıza…) duymaz oldum son cümleleri. O anda yüreğim şiddetli bir depremle sarsıldı. Dışarı çıktım gece ölüm karası bu gece, umutlarım ölmüş yüreğimde tarifi zor acılarla bir başımayım hastanenin bahçesinde. Kendime ağladım kimseler görmeden, abimle olan yaşantımız bir film şeridi gibi geceye akıp gidiyordu.

Her nefis ölümü tadacak gerçeğiyle yaşamama rağmen kardeş ölümü daha bir zor geliyordu yüreğime. Onun ölümü ağlatmıyordu beni. Yüreğim yanıyordu, benle küs ölmüştü. Şu anda bir kerecik olsa gözünü açsa bana yine küfürler savursa tokatlasa razıyım…

Bu artık imkansızdı. Gecenin ilerlemiş saatinde hastane morgundan kucaklayıp cenaze arabasına taşırken aklımda tek bir soru vardı, niye küs öldü!

Mezar denilen çukura bırakılırken göz yaşlarım sel oldu. Kendi kendime değdi mi be kekom değdi mi? Bunca yaşanan yoksulluk ve acılara rağmen küs ölmek yakıştı mı kekoma…

Evet, hiçbir insana küs ölmek yakışmıyor. Sizde biliyorsunuz. Ben yine de hatırlatayım. Dünya malı uğruna ben insanım diyen hiç kimseye küs ölmek yakışmıyor.

Siz siz olun, dargınlıkları küskünlükleri ölmeden bitirmelisiniz. Yarına bırakmayın. Sonrası geç oluyor. Ölüler ne küser ne de ağlar… Ağlayan siz olursunuz, ölümün acısı belki bir zaman sonra geçer ama küs ölmenin acısı siz ölünceye kadar yüreğinizi kanatmaya devam eder.