Demirci Mehmet ile Pazar Çayı

Bugün Pazar buluştuk demirci Mehmet’le çay içtik. Uzun zaman oldu ikimizde çaydan başka tövbeliyiz içmeye…

Siverek’in bağ perçinlerinin altında son baharın çiseleyen yağmurları bizi ıslatırken çalı, çırpı yakıp şarap içtiğimizi sonra cümle âleme kafa tutuşumuzu hatırlattım sevgili dostum Demirci Mehmet’e.

Çayından bir yudum aldı, sonra bardağı tuttu elinde. Belli ki çayla şarabın muhasebesini yapıyordu beyninde…

“Gençliğimizde isyandı kadeh kaldırışımız cümle kötülüklere. Yumruklarımızı sıkıp dudaklarımızı dişlerimizle kanatıyorduk hırslıydık zulme karşı, bir bardak alkol pansumanı sanırdık cümle acıların. Geç fark ettik şarap içişimiz bile para babalarının bir oyunu olduğunu.  Uyuşturmaktı amaçları beynimiz… Şarabı terk ettiğimiz gün dünyayı anlamaya çalıştık. Bir yandan örse çekiç sallarken, bir yandan da farkına varmaya çalışıyorduk kimliğimizin, kişiliğimizin. Kişiliğimizin ve kimliğimizin farkına vardığımızda, yani bizde insanız dediğimizde haykırmaya başladık, ilk haykırışımızda bileklerimiz kelepçeyle tanıştı, sonrası ardı arkası kesilmeyen işkenceler mahpusluklar. Oysa şarap içerken ne çok küfürler etmiştik düzene,ihtilaller  yapmıştık şaraplı kafamızla elimize kelepçe vuranlar  haykırışımıza  küfürlerimize  gülüp geçmiştiler..”

Konuşmasını kesti derin bir iç geçirdi, bir arkadaşın kendisi için sardığı kaçak tütünlü sigarasından bir duman aldı, şairin dediği gibi” ciğerlerini yarılırcasına” öksürüğü tutmuştu tüm kahvehane onu öksürük sesine dönmüştü.

İçmesen dedim şu mereti. “Gülümsedi “dinimi soran Müslüman olsa” Bu öksürüğün  nedeni sadece  sigara  değil bilmen lazım taş duvarlar arkasında  rutubetli  ve nemli  hapishane  koğuşları   ve  Diyarbakır  zindanının  tarihin sayfalarına yansıyan, akıl almaz insanlık  dışı  işkenceleri!… Sen hep neden kendine bakmıyorsun diye sitem ediyorsun, bak dostum, ne kadar bakarsam bakayım, sağlığımızı bizden bilinçli aldılar, bak arkadaşlarımızın çoğu benim gibi kronik hastalıklara yakalanmış, bize içerde verem mikrobu bile bulaştırdılar. O illet zaten ciğerlerimiz yedi bitirdi.”

Tekrar öksürmeye   başladı.Öksürdüğünde tüm vücudu titriyor, yüzü kızarıyordu ölecek diye çok korkuyordum.Bir bardak su verdim, kendine geldiğinde  tekrar anlatmaya  başladı..

“Ben hiçbir zaman kendi yaşamamı için korkmadım!.. Korktuğum günler çok oldu, kanı peş para etmez, sahta yürekli, dost gülüşlü hainlerin çok lafını yedim, yediğim her laf yüreğimi kanatırken, ben bu ideolojik soytarılara sadece gülümsedim. Korktum kendi adıma değil, bana umut bağlayan insanların umutlarının kırılmaması adına korktum. Kendi ölümüm ve acı çekişimin hiçbir hesabını yapmadım, üzerine titrediğim umudu olduğum insanların umudu ölmesin diye korktum…”

Öylesine içten konuşuyordu ki, dokunsam ağlayacaktı. Gözleri dolmuştu dışarıda, yağmur yağıyordu, bulutlar öfkeye dönmüştü, bardaktan boşalırcasına yağan yağmur Demirci Mehmet’in gözlerine yansımdan onu kahvehaneden çıkarmak istedim.

“ oturalım birazda ha” ellini, elimin üstüne koyup gözlerimin içine bakarak konuşmasına devam etti” Biliyor musun beni en çok acıtan uğruna korkular yaşayıp, yüreğimi yüreklerine köle ettiğim insanların, uğruna verdiği savaşın farkına varmamaları ve ideolojik soytarıların şaklabanlıklarına inanmaları ve verdiğim yaşam kavgasını küçümsemeleri ağrıma gidiyor, yaralıyor inceden içime dayanılması zor bir sızı veriyor…

Ağladı, ağlayacak baktım; yüzüne gözlerinden sanki ateş parçaları fışkırıyordu. Öfkelenmişti bileklerine kelepçe vuranlara değil, yüreğini yüreklerine kurban ettiği insanların inkârcılıklarına, vefasızlıkların öfkelenmişti.

Boş ver dedim, bazı değerler sonradan anlaşılır.