Ay Dilara… Vay Dilara…

Dilara ismi; İlk bakışta beyninizde güzel bir bayanın portesini oluşturabilir. Benim sözünü ettiğim Dilara ne şiirlere konu olmuş güzellikte bir bayan, nede işin magazin basınının süsleyen bir fotoğraf.

     Benim yazımın başlığını oluşturan “Dilara” ismi birçok Siverekli işsize iş imkânının kapısını aralayacak, ekmek ve alın teri kokan bir isim.

      Lafı uzatmadan konuya sizlerle paylaşayım; Mehmet Toraman ile Eyüp Yıldız isimli iki vatandaş İstanbul da tekstil işi yapıyorlar. Bu vatandaşlar Siverek’te de aynı işi yapmak için kolları sıvayıp makinelerini Siverek’e getirdi. Makineler kuruldu, her şey güzel gitti. Kurulan makineleri çalıştıracak, dikilenlere profesyonelce ütü çekecek, en önemlisi üretilen malın kalite kontrolünü yapacak kaliteli elaman nerde? Sorusu dağ misali iki iş verinin önünde belirlendi.

      Kaliteli, kalifiye elaman şart, üretilen tekstil ürünler isim yapmış firmalara ait. Eşe, dosta haber saldılar kalifiye elaman bulamayınca, firma yetkilileri kalifiye elaman bulama amacıyla, çareyi Hürriyet caddesinde uzun bir afişi asmakta buldular.

     Bu afişi birçoğunuz görmüşsünüz ve birçoğunuz için sıradan iş arayan bir firmanın ilanı gibi geldiğine inanıyorum.

      Şahsen ben o afişi orada gördüğümde;  sevinci ve hüznü bir arada yaşadım. Sevincim çok sevdiğim memleketimin insanlarına yeni bir kapısının aralanması idi. Bu sevinç yeni baba olmuş bir adamın sevinci kadar değerlidir benim için.

      Hüznümün nedenini maalesef iki üç cümleyle ifade edemeyeceğim. O afiş bana geri bırakıldığımızın bir fotoğrafı gibi geldi. Yaklaşık 250 bin insanın yaşadığı işsizlik oranını Türkiye ortalamasının çok üstünde olduğu;  kadın, erkek her kesin iş aradığı bir işe girmek için onlarca insanın devreye koyduğu bir memleket afişle elaman aranması sizce bir çelişki değil mi?

       İnsanlarına insanca bir eğitim veremeyen, bin yıllık bir geçmişi olan, Türkiye’de ilk kurulan Ticaret ve Sanayi odasına sahip olan bir ilçede bu güne kadar halen bir sanayi sitesi kurulmamış ise ya da kuruluşu engellenmiş ise; o memlekete kalifiye elaman için afişte asılır, belediye hoparlöründen ilanda yapılır, yapılmasının hem doğal, hem de düşündürücü yönünün olması gerektiğine inanıyorum. 

       Bir kentin kalkınmasının temel iki öğesi vardır; Birincisi o memlekette sanayi tesislerinin kurulacak organize sanayi alanının olmasıdır, ikincisi ise o organize sanayi bölgesinde çalışacak kalifiye elamanlarının yetiştirecek meslek okullarının ve ya kurslarının verileceği eğitim kurumlarının olmasıdır, bu iki öğe o memleketi kalkındırır.

      Siverek’te yıllardır ne biricisi oldu, nede ikincisi! Sanki gizli bir el alınyazımıza gelişmeyin öyle kalın yazısını yazmış!

      Bu geri bırakılmışlık yazgımızı değiştiremediğimiz için, gelişmemize, eğitimimize engel olanların yakasına yapışamadığımız için 21 asrın son çeyreğinde halen alın yazığımız eski yazı ve halen kar bir şekilde anlımızın orta yerinde ilk gün ki gibi duruyor!.

     Alın yazısı kara olanların ak günleri zor olur, bu yüzdendir her yıl Siverek’ten yaklaşık 40 bin insan kadın, çocuk, demeden bir lokma ekmek uğruna ırgat olarak düşüyorlar gurbet yollarına. Memleketinde bir lokma ekmek bulamayan çocuklar, eğitimlerinden geri kalıyorlar, geri kaldıkları içinde babalarından farklı, ancak okuryazar ırgat olabiliyorlar.

      Kendi memleketlerinde ekmeğini kazanabilecek binlerce insana imkân ve olanak sağlanmadığı için, daha doğrusu organize sanayi kurulup sanayi gelişmediği için, kalifiye elaman olamadıkları için bazen bir lokma ekmek uğruna düştükleri gurbet yollarında trafik kazalarında ömürlerinin baharındayken yaşam veda ediyorlar bir lokma ekmek uğruna.

        Bu sabah o afişi gördüğümde hüzünlendim.  Afişte; “ Ay Dilara hazır giyim atölyesinde çalışacak elaman aranıyor.” Yazılıydı.

           Oturdum kaldırıma düşündüm;  Biz bu geri kalmışlığı hak etmedik! Kim ki hakkımızı yiyip, bizi böyle geri bırakıyorsa, kimi ki gelişmemizi istemiyorsa Allah onu bildiği gibi yapsın!.. Demekten ve bu yazıyı yazmaktan başka elimden bir şey gelmediği için, için önce kendime sonra eli kalem tutup yazmayanlara kızdım.

       Ne diyelim  yine Sivereklilerin deyimiyle yazımızı noktalayalım ” Key şımare ji Allah Gırdo”!….