Yalnızlık dediğin ne ki?..

Beni;

Yalnızlıkla korkutuyorlar!..

Yalnızlık dediğiniz ne ki;

Biz zaten hep yalnız değil miydik?

Şu mektep dedikleri hayata

Öğretmenimiz:

Acılar ve yoksulluklar değil miydi?

Siz nerden bileceksiniz ki;

En iyi dostumuz:

Gecenin yıldızları,

Gündüzün bulutlarıdır.

Sevgilimiz olmasa da olur!.

Bu hayat mektebinde..

 Biz hep rüzgârlarla seviştik

Biz hiçbir zaman

Bel bağlamadık

Dudakları boyalı, tırnakları cilalı olanlar..

Çobanın “teze sevdası” misali

Adam olmayanları da sevdik

Belki aldandık ve yenildik

                    Her defasında

Ama beklentiler denizinde kulaç atmadık

Ve boğulmaktan korkmadık!.

Dünyaya gelişimizle birlikte

Biz hep yandık..

           Yalnızlık yangınlarında

Her yangın sonrasında

İnadına yeniden var olduk ateşin

                       Küllerinden…

Mektep medrese görmedik

Onun içindir ki dostum;

 Hayatın matematiğini yapmadık

Ne böldük, ne çıkardık

Nede satışa sunduk.

           İnsani duyguları ve

Sevda yüklü bulutları

Dosdoğru yaşadık 

Şimdi çıkmışsın karşıma

En yosma duygularla..

Beni yalnızlıklar hapishanesinde

         Mahkûm etmek istersin.

Sahi sen neyin kafasını yaşıyorsun…

Bre akılsız!…

Mektepli, medreseli dilber

Savaşçıyı mermiyle,

Azrailli ölümle korkutursun

Bak benden sana son nasihat;

Bizi bu hayat yolunda  

Senin gibi;

 Kuşlardan ödünç almış beyinlilere,  

 Bel bağlayıp merhamet dilemedik.

Biz yaşamı kendimize mektep yaptık

Hem öğrenci olduk, hem öğretmen

 Kendimiz yazdık o mektebin felsefesini…

 Bedenimizi yaprak,

 Kellemizi kalem,

 Kanımızı  mürekkep yaptık..

Ve biz bu hayat kavgasında

Hep yalnızdık…

Tek mermi tek tabanca misali..

Ne ölümden, nede ateşten korktuk!..

 Hep bulutlarla sevgiliydik

Rüzgârla seviştik

Ateşte yanmayı,

Kelle koltukta

Hayata tutunmayı  

Biz bizden öncekilerden öğrendik…

Rüzgara sevdalanmayı  rüzgarın çocuklarından öğrendik..

Senden değil…