Hayatım boyunca hep çocuklarla vakit geçirmeyi, onlarla gülmeyi, eğlenmeyi ve birlikte oyunlar oynamayı istemişimdir. Bu tür etkinlikler düzenleyen kişi veya kurumlarla da ilişki içerisinde olmaya çalışmışımdır.

Bugün istediğim oldu! Bir çocuğun gülümsemesine sebep olabilme mutluluğunu yakaladım.

Konya Selçuklu Belediyesi’ne bağlı Selçuklu Gençlik Meclisinin, Yukarıpınarbaşı Köyünde öğrenim gören öğrencilere yönelik mont, bot ve kırtasiye yardımı yapacağını duydum. Böyle etkinlikler zaten hayalim olduğu için severek, isteyerek katıldım.

Yaklaşık 50 kişilik bir ekip Yukarıpınarbaşı İlk ve Orta Okuluna doğru yola koyulduk. Okulun öğretmenleri – sağ olsunlar – bizleri samimiyetle karşıladılar.

Peki ya öğrenciler? Sınıfa girdiğimizde şaşkın ve meraklı bakışların bize yönelmiş olduğunu fark ettim. Çocukların yüzlerindeki mutluluk görülmeye değerdi. Hepsiyle birebir konuşma fırsatım oldu ve ne kadar temiz kalpli olduklarını gördüm.

Hayalleri var hepsinin. Kimi mühendis kimi mimar kimi pilot kimi doktor kimi de öğretmen olmak istiyor. İnşallah ileride hepsi de istedikleri mesleklerde görevli olurlar. Çocuklarla futbol, voleybol oynadık. Samimiyet içerisinde, bir abi edasıyla yaklaşmak istedim onlara.

Bazıları, yeni karşılaşmış olmanın verdiği yabancılıkla çekinip utandı. Esmer simasıyla, farklı bakışlarıyla bir çocuk dikkatimi çekti. Adının Muhammet olduğunu öğrendim. Afganlı Muhammet.. Yıllardır Konya’da yaşıyorlarmış. Bu sayede öğrenmiş Türkçeyi. Fanatik Galatasaraylıydı. Belki de hareketleri ve tavırları ile bizleri en sıcak, en samimi karşılayan ve muhabbet kuran kişiydi aynı zamanda.

Tabii her çocuğun yüzündeki gülümseme birbirinden çok farklıydı. Kimisi böyle şeylerin hasretini çeken birinin sıcaklığıyla, kimisi ihtiyaçları karşılandığı için minnettar bir edâ ile gülümsüyordu. Velhasıl kelam, hepsi de içten gülüyordu ve ben eminim ki bir çocuğun yüzündeki gülümseme olabildiğimiz için en çok da bizler mutluyduk.