Günümüzde öyle olaylar yaşanıyor ki, insanlığımızdan, Müslümanlığımızdan şüphe etmeye başladık. Bazen durup düşünüyorum, böyle olaylar yaşanırken biz nasıl hâlâ rahat yaşıyoruz.

Artık insanoğlu, insanlığından şüphe duymaya başladı. Her gün onlarca can gidiyor, onlarca kayıp veriyoruz ama bunların karşısında hiçbir şey yapmıyoruz. Bu da yetmezmiş gibi bir şeyler yapanları, yapmaya çalışanları eleştiriyor, yollarına taş koyuyoruz.

Bugün tesadüfen Mustafa Kemal Atatürk’ün 1927 yılında Ankara’da Tekke ve Zaviyelerle ilgili yaptığı konuşmaya denk geldim. Konuşmanın ilgili kısmı şu şekildeydi:

“Efendiler, biz tekke ve zaviyeleri din düşmanı olduğumuz için değil, bilakis bu gibi yapılar din ve devlet düşmanı oldukları, Selçuklu ve Osmanlı’yı bu yüzden batırdığı için yasakladık.

Çok değil yüz yıla kalmadan eğer bu sözlerime dikkat etmezseniz göreceksiniz ki, bazı kişiler bazı cemaatlerle bir araya gelerek bizlerin din düşmanı olduğunu öne sürecek, sizlerin oyunu alarak başa geçecek ama sıra devleti bölüşmeye geldiğinde birbirlerine düşeceklerdir.

Ayrıca unutmayın ki, o gün geldiğinde, her bir taraf diğerini dinsizlikle ve vatan hainliği ile suçlamaktan geri kalmayacaktır.” (17 Aralık 1927/Ankara)

Bu sözler şu anki durumu öylesine net bir şekilde yansıtıyor ki, hak vermemek elde değil.

DEAŞ dediğimiz sözde Müslüman, İslamcı cemaatin İslam’a, Müslümanlara ve Türkiye’ye verdiği zararı düşünelim. Bu sözlerin ne kadar doğru olduğunu daha iyi kavrayacağız.

Ayrıca Kur’an-ı Kerim’in Maide suresi 32. ayetinde geçen; “Kim bir insanı (suçsuz yere) öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüş gibidir. Kim de suçsuz bir insanı ölümden kurtarırsa, sanki bütün insanları ölümden kurtarmış gibidir!” ayetinde DEAŞ dediğimiz sözde İslam cemaatinin ne denli yanlış işler yaptığını görüyoruz. Buna rağmen hala İslam dinine, Müslümanlara IŞİD’ci damgası vuruluyor. Gelin yaptığımız hataların farkına varalım. Kime ne dediğimizi, nasıl bir damga vurduğumuzu bir daha gözden geçirelim…