7 yaşından beridir ayakta kalmak için mücadele ettim
Zor hayat koşulları, işkenceler, mahpusluklar yormadı beni
Hayatımı insanlara adadım
Hiçbiri arasında ayrım yapmadan
Yaralarını karınca kararınca sarmaya çalıştım
Kimseyi kandırmadım
Kendi çıkarım için kimseyi kullanmadım
Ekmek kavgasında hep yalnız kaldım
Düştüğüm zamanlar çok oldu
Yıkılmadım…
Yılmadım yaşamaktan
Zamanla anladım; insanı en çok sevdikleri yaralarmış…
Sevdiklerim çok olduğu için yüreğimdeki yaraların sayısını inanın ben bile unuttum
Ben çocukken insanlar bozulmamıştı bu kadar
Hayat daha güzeldi
Demirci çıraklığı yaparken yorgun ve mutlu bir insandım
Başımdan çok olaylar geçti
İşsiz kaldığım dönemler oldu
Koltukta oturan sonradan görmeler beni gece bekçisi yaparken bile kızmadım
Siyası hırs yüzünden çocuğumu işten atacak kadar utanmaz olan koltuk sahiplerini hep Allah’a havale ettim
Bana kötülük yapan yabancıları çok çabuk unuttum
Ama gel gör; canımdan can olanların açtığı yaralar kapanmıyor
Kanıyor, acıtarak kanıyor…
Bundandır yürürken bile yorgun ve hasta yürüyorum
Başta da dedim yorgunum…
Ve artık yaşamak bile gelmiyor içimden…
Haykırıyorum ya Allah aşkına artık beni bana bırakın
Alın benden ne yana ne varsa
Lakin artık yaralamayın!
Yaraları saracak gücüm yok..
Yorgunum beni bana bırakın….