Değerli okurlar…
Son üç gün içinde yaşadığım acı olayların ardından Siverek gençliğinin gözlerimizin önünde akıp gittiğini bir kez daha gördüm.
Birinci olayda Siverek Caddesi üzerinde, bir gencin başında toplanan kalabalığı görünce fark ettim. Olay yerine gittiğimde genç, en fazla 22–23 yaşlarındaydı. Vatandaşlar bir yandan gencin başına su dökerken bir yandan da polis ve sağlık ekiplerine bilgi veriyordu.
İkinci vakayı ise tanıdık bir ses bildirdi. Telefonun diğer ucundaki kişi ağlamaklı bir sesle, “Abi benim yeğenim ‘buz’ kullanıyor. Üzerinde bunu yakaladım. Gel, bu halini haber yap; gençlerimiz elden gidiyor. Ölü halde polisi aradım, sağlık ekiplerini aradım; hâlâ gelen olmadı. Bunu haber yapın ki gençlerimiz ibret alsın.” dedi.
Önce gencin sara nöbeti geçirdiğini sandım. Onu taşıyanlarla konuştuğumda hiçbir hastalığının olmadığını, bu evladımızın madde kullandığını ve bu nedenle koma haline geldiğini öğrendim.
Tam o sırada gencin telefonu çaldı. Arayan bir bayandı. Sesleri tam duymasam da o seste acıyı ve endişeyi hissetmemek mümkün değildi. Gözlerim doldu. Kendi çocuklarım geldi aklıma… Yüreğimde ilaçların bile dindiremeyeceği bir sancı hissettim. İsmini bile bilmediğim bu gencin hali beni ağlattı. İçimden, “Bunu bu hale getirenlere lanet olsun!” dedim.
Bir süre sonra ambulansın acı acı öten siren sesiyle kendime geldim. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken gencin ambulansla gidişini izledim. Yaklaşık 20 dakika sonra polis yunus ekipleri olay yerine geldi. O an, ambulansın gidişi gözümde adeta bir cenaze aracına dönüşmüştü. Yaşanan bu manzara karşısında aklımda tek bir soru vardı: “Güvenlik güçleri bu madde satışlarını önleyemez mi?”
İkinci vakayı ise tanıdık bir ses bildirdi. Telefonun diğer ucundaki kişi ağlamaklı bir sesle, “Abi benim yeğenim ‘buz’ kullanıyor. Üzerinde bunu yakaladım. Gel, bu halini haber yap; gençlerimiz elden gidiyor. Ölü halde polisi aradım, sağlık ekiplerini aradım; hâlâ gelen olmadı. Bunu haber yapın ki gençlerimiz ibret alsın.” dedi.
Kendisine sakin olmasını, gencin bu hâliyle haber yapılmasının onu rencide edeceğini söyledim. Fakat o ağlamaklı bir sesle devam etti:
“Bak abim, benim derdim gençlerimizin ibret almasıdır. Neden güvenlik güçleri, memleketin ileri gelenleri buna ‘dur’ diyemiyor?”
O ağladı… Telefonun diğer ucundaki isyan eden dayının feryadını anlamaya çalıştım.
Gerçekten de…
Neden güvenlik güçleri ve kendisine kanaat önderi diyenler, memleketin gençleri elden giderken seyirci kalıyor? Neden? Neden?
