Benim adım Medine… Ailem, mübarek bir ramazan ayında bir pedofili sapığının tecavüzüne uğrayıp, sonra darp edilip karanlık bir inşaata atılacağımı bilmeden, belki de beni korusun diye takmışlar bu adı…

Siz biliyorsunuz artık, siz olsanız bundan sonra hiç ama hiç kimseye güvenebilir misiniz? Çocuğunuzun kutsal bir ismi de olsa kutsal bir günde artık iblisi geçmiş insanlara güvenip sokağa salabilir misiniz?

Bırakamazsınız tabi. Artık kimseye güvenemezsiniz

Yüreğim acıyor, ben tecavüzün ne olduğunu bile bilmiyorum. Bilsem o hoyrat elleri tutup pembe bir avuç şeker uğruna o karanlık ıssız inşaata gider miydim?

Dedim ya güven duygum en ince yerinden sarsıldı. Artık herkese potansiyel sapık gözüyle bakıyorum. Acaba bu da bana bir zarar verir mi diyerekten. Ben genelleme yapmakta haksız sayılmam. Yoksa siz bana nezaketini takınıp daha kibar ifadeler takın mı diyorsunuz? Bana beş yaşındaki talihsiz tecavüz kurbanı Ceylanpınarlı Medine’  ye…

Katilim, evet katilim, ben öldüm artık şu anda ne hissediyor acaba?

Pişman mı, pişman olsa neye yarar? Söylesenize bu saatten sonra en büyük katedrallerde günah çıkarsa neye yarar?

Yoksa küçük bir serçeyi gözüne kestiren kara bir yılan gibi yeni yeni avlarının peşinde mi? Ya da akrabalarım tarafından öldürülmesin diye devletin o sıcacık şefkatli ellerine mi teslim edildi ben ölümle boğuşurken?

Belki de siz de asıl suçlunun benim ailem olduğunu düşünüyorsunuzdur. Öyle veya böyle ortada büyük bir acımasız gerçek var. Ve hiç kimse bu gerçeği değiştiremez.

Olan ne sapığa ne aileme ne de bana oldu. Olan sadece benim daha körpecik umutlarıma daha da önemlisi güven duyguma oldu.

Nolur bana söyler misiniz? Ben artık kime nasıl güvenebilirim? Hangi gerçek sevgiyle nasıl büyüyebilirim?