Sevdanın il vurgununu yediğim gün,

Toy bir delikanlıydım.

Yiğit her Kürt genci gibi;

Gururu bir kurşun yaptım

Sıktım yüreğimin orta yerine…

Barut kokusu, sigara kokusuna karıştı

Sonra koca bir karanlık..

Karanlığı aydınlatmak

Ondan kalan anıları yakmak adına

Bir kibrit kutusu yaktım.

Kibrit alevinde gülümsedi bana..

O yanmadı!.

Öncel ellerim yandı.

Sonra  Yüreğim..

Yüreğim yangınında bir  anam ağladı ..

Gözyaşlarımızı su yaptık..

Döktük yüreğimin yangının orta yerine

Daha çok zamanla yaktı, bedenimi.

Sonra o bildik lafı söyledi anam

“ zaman her şeyin ilacıdır oğlu”

Farkında değilim zamanların

Olmadı!…

Yürek yangını zamana yenilmedi

Daha bir tutuştu..

Şehir ve mekân dinlemedi.

Her daim, benimleydi yangınım

O çoktan terk etmişti beni.

Yangın daha kor  yanarak terk etmedi beni..

“Her yolun bir bitişi var”.

Der..Kürt bilgeleri

Oysa; sevdaya giden yolun sonu yoktu..

Uykusuz geceler…

Anlamsız  sabahlarla  buluştu..

Anlamsızdı zaman ve mekân

Yangın giderek büyüyordu zaman geçtikçe.

Zaman zamanla koca bir yalana dönüştü.

Sevdanın yangını ve yürek acısı

Dinmek bilmedi!..

Zaman her şeyin ilacıdır diyen anam

Zamana yenik düşüp öldü!.

Birkaç aydı anacığımın ölüm acısı.

Şimdi arada sırada uğrarım mezarına anamın.

Ve şöyle seslenirim toprağına:

Çocukken beni şekerle kandırdığın gibi;

Zamanla kandırmaya çalıştı.

Hani: zamanla geçer demişti.

Geçmiyor canım annem geçmiyor.

Ben yanına gelmeden:

Başucunda toprağa düşmeden

Bu yürek yangını ve sevda acısı dinmeyecek!..

Keşke her acı: düşüp dizimi acıttığımda

Ve sen öpüp” bak öptüm birazdan geçer”

La Vallah geçmiyor canım Annam.

Kurban olduğum geçmiyor

Zaman yaktı yüreğimi

su söndürmüyor,ancak toprak söndüre..

Çağır beni  yanına..

Belki o zaman söner yürek yangını…