Gözlerimize hep bir şeyler kaçar. Ağladım diyemeyiz. Sevdiğimiz yanımızdan geçince ‘yok abi ne sevmesi o kim ben kim’ deriz. Evet, ölümüne seviyorum diyemeyiz. Hayatlarımız genellikle kurduğumuz cümlelerin tersinde gizli aslında. Birbirimizi özlediğimizi bile saklama gereksinimi duyuyoruz. Bazen kendimizi kendimizden bile sakladığımız anlar oluyor. Bir şeyler olsa diyoruz. Mucize gibi bir şeyler. Şu anki durumumu bilse. Biri söylese onu düşündüğümü. Hep onu düşündüğümü. Genellikle onu düşündüğümü. Sabah uyandığımda. Yüzümü yıkadığımda.. Yemek yediğimde. Saate her baktığımda.. Günün en anlamlı veya en anlamsız dakikalarında kendimle inatlaşırcasına onu düşündüğümü.. Güveniyoruz ama. Bir şeylere de güveniyoruz öyle olmazsa çekilmez olurdu yaşamak. ”O, kalplerde olanı hakkıyla bilendir.”(Fatır Sûresi,38.ayet).. Hiç kimse bilmezse O biliyor.. O söyler… O isterse sevdirir.. O isterse özletir.. O isterse olmayacağını düşündüğümüz her şey bir anda oluverir… Biz hep O’na sığınıyoruz… O yüzden her dem umudumuz taze… O yüzden en dibe battığımız anlarda bile kuş seslerini duyabiliyoruz.. Bir eksik uyansak da her sabah, yarın belki bir şeyler değişir diyebiliyoruz. O bize darılmaz. O bizi terk etmez.. Tüm kapılar kapansa da O yine bize bir kapı mutlaka açar.. Onun için yarınlar güzel olacak, yarımlar tamamlanacak… İnandığımız şeyler uğruna yaşayacağız. Ve inandığımız neyse bu ve öteki hayatta.. Ödülümüz inandığımız şeyi görmek olacak…