Hani bir türkü vardır; özelikle bayramları bayram gibi yaşamayan insanların ruh halini anlatan türkünün son dörtlüğü, aklımda kaldığı kadarıyla şöyleydi:

Bayram gelmiş neyime anam anam garibem
Kan damlar yüreğime anam anam garibem
Yaralarım sızlıyor anam anam garibem
Gülmek benim neyime anam garibem

Sebebim zalim oldu anam anam garibem..”

Evet, sebebimiz zalimler oldu, gözü doymaz, kandan beslenen şahlar, imparatorlar sultanlar ve onların torunları kan emici emperyalistler oldu.

Savaşlar çıkararak, insanlar arasında fitne/fesatı yayarak, kardeşi kardeşe kırdırtıp, insanları yurtsuz vatansız bırakıp, kaldırım kenarlarında aç ve çıplak bırakan silah tüccarları cümle kan emiciler oldu.

İslamiyet’in doğuşundan bu yana, barış ve kardeşliğin temel taşını teşkil eden küskünleri kucaklaştırıp, kardeş türküleri söyleten kaç bayram yaşandı. Doğrusu merak ediyorum. Kaç kurban bayramında kendisine müslümanım diyen insanların birbirini kurban etmediği kaç bayram hatırlıyorsunuz? Ben bu yaşa kadar acının, gözyaşının, hasretliğin olmadığı bir bayram hatırlamıyorum!..

Sömürünün, açlığın, işgalciliğin tarihinde acı vardır, bu tarihi süreç içinde kaç Müslüman ağız tadıyla yaşadı bayramı?

Haçlılardan bu yana hep kan bulaştı kutsal bildiğimiz bayram günlerimize. Haçlıların ve onların torunu olan modern emperyalist güçlerin güçsüz bıraktığı Müslüman ülkelere başta olmak üzere tüm sömürülen ülkelerde bayramlar hep buruk geçer…

Günümüz Ortadoğu coğrafyasında yaşananlara bir göz atın bu coğrafyanın tamamına yakın Müslüman nüfusuna sahip; yani hoşgörünün kardeşliğin, açların ezilenlerin inkâr edilmeyenlerin yaşadığı coğrafyada kurbanlıkların belki on katı insan kurban ediliyor. Biz hak dinine inandığımızı iddia ettiğimiz insanlar buna seyirci kalıyor, bana dokunmayan bin yaşasın diyerek zulüm yani yılanın büyümesine sessizliğimiz ile katkı sunup sunmadığımızı vicdanen düşündüğümüze hangimiz yaşanan bayramlardan bayram tadı alabiliyoruz?

Vicdanen alamıyoruz. Kan ağlıyor yüreğimiz yanan Ortadoğu coğrafyasında…

Ülkemizin durumu ayrı bir acının fotoğrafı bu kardeş ölümlerinin fotoğrafına bakarak, hangimiz bayram sevincini yaşayabileceğiz? Her gün Ülkemizin bir yerine giden tabutlara yakılan anaların, bacıların ağıtın sesleri mutluluğumuzu boğarken ben hangi bayram kutlamasını kabul edeyim…

Dünya barışına belki gücümüz yetmez gelin bu bayramda bana en güzel müjdeyi verin. Gözün aydın bayramın kutlu olsun ülkemizde barış oldu. Müjdesiyle belki bir parça bayram sevincini yaşarım. Ortadoğu’da kan oluk oluk akarken kardeş kardeşi boğazlarken, deyin bana Allah aşkına ben hangi bayramı bayram tadında yaşaya bilirim?..