Okurlarının Beklediği Kitap Çalışması Başladı

Sitemiz Siverek Son Haber ve İrfan gazetesinde muhabirlik, köşe yazarlığı yanı sıra ulusal basın kuruluşlarının birçoğunda muhabirlik yapan Şükrü Dolaş ilk kitap çalışmasına başladı.

Dolaş kitap çalışmasıyla ilgili yaptığı açıklamada şunları söyledi:

“Ben kendimi profesyonel bir yazar veya gazeteci olarak görmüyorum 28 yıldır yazı dünyasının ve basının içindeyim buna rağmen kitap yazmak için erken olduğunu düşündüğüm için sürekli erteliyordum. Ancak birçok okurun yazılarımın özellikle duygusal olanların kitap haline getirmemi istiyorlardı. Kitap konusunda beni en çok sevgili ağabeyim Koçali AYMAZ zorluyordu. Ondan cesaret alarak yazılarımı ve şiirlerimin bir kısmını çocukluğumun küçeleri ismiyle kitaplaştırmak için ilk adımı attım. Sevgili dostum yazar Kemal Siyahhan kitabımın kapak tasarımını yaparak beni cesaretlendirdi. Yayınlanmış yazılarımı ve şiirlerimi değerlendirerek çalışmaya başladım birkaç aylık çalışmanın ardından kitabı çıkarmayı düşünüyorum. Yayınlanacak kitabın tüm geliri ve imtiyaz hakkını Siverek’i İl Yapma ve Kalkındırma Derneğine bağışlayacağım. Bana bu konuda destek olan tüm dostlara arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.”

Şükrü Dolaş’ın kitaba ismini verdiği yazısından bir paragrafını okurlarımızla paylaşıyor Siverek Son Haber ve İrfan gazetesi olarak başarılarının devamını diliyoruz.

“Düğünler kurulurdu bizim küçelerde. Davete gerek kalmazdı, küçenin her ferdi düğünün sahibiydi. Ya kız bizim küçenin kızı, ya oğlan bizim küçenin oğluydu. Kadınlar hep bir ağızdan kaynanalara inat tatlı bir atışmanın keyfini yaşarlardı:(kazanlarda aş pişer kaynanaya iş düşer. Oğlan evine nur yağa kız evine taş yağa. Ya da ‘’oğlan bizim kız bizim’’)türküleri yankılanırdı küçelerde. Ve bir masal güzelliğinde üç gün üç gece davul, zurna eşliğinde zılgıtlarla, halaylar çekilirdi düğünlerde.
Ölümler ayrı bir acı verirdi, küçemize, sadece ölü evinde şivanlar kopmazdı, tüm küçede yankılanırdı ağıt ve şivan sesleri. Küçe yaslı, küçe ağlamaklı olurdu. Ölen sadece bir evin babası, dedesi değildi tüm küçenin şeriğiydi. Radyo sesleri kesilir, düğünlerde zılgıt yerine sükûnet hâkimdi. Çünkü bu küçede ölüm vardı. Ve ölü tüm küçenin ölüsüydü.
Şimdilerde ölüler ağıtsız düğünler sahipsiz kaldı tıpkı küçelerimiz gibi…

KÜÇELERDE YAŞANAN O KADİM DOSTLUKLARIN TEKRAR YAŞANMASI DİLEĞİYLE…” (Haber: Murat Göyüç)