11 Yılın Ardından…

 

Hayat bize her zaman olumlu bir yaşam sürmemize olanak vermiyor. Kimisi babasını kaybediyor erken yaşta, kimisi annesini ve bazen kimisi de anne babasından değerli gördüğü babaannesini… Babanız ölüyor, bir bakıyorsunuz destekçiniz yok, arkanızda ki dağ yok. Elbet destek olanlar çıkacaktır ama kim babanızın yerini tutar ki. Anneniz ölüyor size sıcak bir çorba yapanınız kalmıyor. Elbet gelecektir size bir tas sıcak çorba ama hangisi annenizin yaptığı çorbaya benzer ki.

 

Ben 7 yaşımdan beri babamın yanına gelir dükkânda ona yardım etmeye çalışırdım. 7 yaşında ki bir çocuğun koskoca bir dükkâna getirisi ne olacaksa artık o şekilde bir destek. Yeri geldi çok sevildim, yeri geldi dayak yedim, yeri geldi el üstünde tutuldum. Ama hepsi yerine göre değişti ve hiçbiri abartılmadı. Çok güzel dostluklar kuruldu hayatımın 11 yılının geçtiği caddede. Seyfioğlu caddesinde… Kimi zaman kavgalar oldu, kimi zaman tartışmalar yaşandı, kimi zaman dostluklar bozuldu ama herkes destekçisiydi birbirinin. İyi gününde de kötü gününde de yalnız bırakmazdı Seyfioğlu esnafı komşusunu. Tabi herkes aynı mı diye sorarsanız bir insanın 5 parmağının ayrı izi var diye cevap veririm.

 

Kötü günler yaşandı ama iyi günler de yaşandı. Kimi zaman öğle yemeğine verecek 3 lirası olmayan birine destek çıkıldı, kimi zaman komşu da yapılan tava kısmetin oldu. Bi baktın sana aylardır borcu olan kişi borcunu vermemek için dükkâna gelmeyip cadde değiştirdi, bi baktın bu parayı 2. gün versem ayıp olur diyen kişi denk geldi.

 

Yaşım 19.  Tam 11 yıldır Seyfioğlu caddesindeyim. Bir nevi ikinci evimdir bu cadde. 20 Eylül 2015 tarihindendir Seyfioğlu caddesinde daha önce babamın işlettiği dükkâna bakıyorum. Yani ne kadar bakmak denilir bilmiyorum orasını. Sabah dershaneye git sınava hazırlan öğleden sonra gel dükkâna bak. Nerede kazanç, nerede verim? Bu tarihten beri babamla samimi olup bana selam vermeyeni de gördüm, babama sadece selam vermiş olup samimi olanlardan daha çok destek vereni de gördüm. Yani demek istediğim şu; bir insan timsah gözyaşı dökebiliyorsa aynı şekilde sahte samimiyette kurabilir. Çoğu zaman başım dara girdiğinde bana el uzatanlar, bana yardımcı olanlar babamın samimiyet kurduğu kişiler değildi, babama değer veren(!) kişiler değildi.

Ama unuttukları bir şey vardı; ‘Hayat sadece bu dünyadan ibaret değildi…’