Hayatımızda yardıma ihtiyacımız olduğu zamanlar olur. Tam düşme korkusu yaşarken biri el uzatır veya tam burası artık yolun sonu derken biri çıkar karşınıza ve yeni bir yol çizer sizin hayatınız için.

Her insan gibi yardıma ihtiyacımın olduğu zamanlar oldu. Kimi zaman yolun sonundayım dedim kimi zaman artık benim için hayat bu kadar dedim ama bu zamanlarda hep bana elini uzatan, destek çıkan biri/birileri oldu.

Hayatın idamesi kolay olmasa da tam düştüğünüz anda size uzanıp yeniden sizi ayağa kaldıran elin sıcaklığını asla unutamazsınız. Kimisi bunun ismine dost eli der, kimisi arkadaş. Ben ise buna ‘sevgi eli’ derim. Yaşadığınız acılar hayatınızda dönüm noktası bu derken, uzanan sevgi eli bir nebzede olsa size umut vermeye başlar ve hayata yeniden dört elle sarılmaya başlarsınız.

2 yıla yakındır Siverek’e ait yerel internet haber sitelerinde muhabirlik ve editörlük yapıyorum. Kimi insanlar torpil ile bu işe girdi dese de Allah biliyor ki emeğimle bir yerlere geldim. El uzatan, destek çıkan oldu ama yeri geldi el uzatanlar ‘bir şey öğrenebileyim’ diye elini geri çekti.

En iyisi de bu oldu zaten… Geçen bir yılda kötü şeyler yaşadım. Bir insanın hayatında yaşamak istemediği şeylerdi ve Rabbime çok şükür el uzatanların ve destek çıkanların sayesinde o kötü günleri de atlattım. Bugünlerin bana öğrettiği bir şey var ise o da şudur ki; bu dönemde kimin ne olduğunu çok iyi anladım.

Siverek’te habercilik mesleğine girmemi sağlayan değerli Abdurrahman Deniz Uğurlu abiye, muhabirlik sürecim boyunca elinden gelen desteği sağlayan Bahattin Yolaçan abiye,

Haberciliğin ne olduğunu ve nasıl daha iyi bir haberci olunacağını bana öğreten Cuma Sarı abime, kimi zaman bir dost edasıyla yaklaşıp çoğu zaman bilgilerinden yararlandığım üstat Şükrü Dolaş abiye,

Aynı zamanda benden desteklerini esirgemeyen Lütfü Yalgı, Mevlüt Bayraktar ve Abdullah Hakan Lale abime buradan teşekkürlerimi iletiyorum.

Harcadıkları emeğin boş olmadığını inşallah kısa sürede kendilerine göstereceğimi de eklemek istiyorum.