Hayatı önemsedikçe, bir yük daha biniyor omuzlarıma,

Ölü mısralar fısıldıyorum,

Yürüyen, konuşan cansız insanlara

Belki bir ruh olur mısralarım

Bir can olur diye,

Nedense ölülere olan ilgim arttı,

Korkak bir sesle fısıldıyorum.

Fatihaları şah damarımda dinliyorum,

Ölü kokuyor tüm diyarlar,

Şehirler ve insanlar.

Dünyayı önemsedikçe ağırlaşıyor omuzlarımdaki yük,

Bıraktım kendimi bir sesiz kaldırımın köşesinde

Kendimi unutarak,

Ölü mısralar bana okunuyor,

Ben ölümü okuyorum artık.

Biliyorum yağmalanmışım bir hayatımın sonunda

Ansızın gelecek ölüm,

Ve sarıp tenimi beyaz elbiselere,

Toprağa salacaklar.

Daha ne kadar oylanacağım bilemiyorum,

Ne varım nede yokum,

Kendimi unuttuğum yalnızlığımda,

Islıklar eşliğinde ölü mısralar okuyorum.

Düşündükçe ne kadar zormuş hayat,

Koca bir hayatın yükü ve hesabı,

Ne oldu ne bitti anlamadan, bırakıveriyorsun

Elindeki her şeyi,

Ben yürüdükçe ensemde soğuk bir his

Ve boynumda hayat denen ağır yük.