İnsanlar kendi kusurlarını görmezler ve kusurlarının söylenmesinden hoşnut olmazlar. Hep iyi yaptığı birkaç şeyi söyleyip dururlar, bazen de durmazlar. Bizim okur kitlemize yönelik yazılan yazıları okuduğumuzda da bu manzarayla karşılaşmak mümkün. Koltuk kabartan yazılar diz boyu.

 Ben şimdi ağzımı açacağım ve saymaya başlayacağım bazı nahoş tavırları, kimse kusura bakmasın. Çok duymuşum, duymuşsunuz Siverek ve insanına dair hoş lafları. Bir de hoş olmayanları dinleyelim mi?

 Kendini bir şey zanneder Siverek insanı. Sen beni tanıyor musun; ben falanlardanım, filanlardanım diye sayıp durur Siverek insanı. Ama aslında hiçbir şey değildir.

 İnsanları makamına, işine, parasına ve dış görünüşüne göre değerlendirenler de cabası. Bu kişilere Nasrettin Hocanın “Ye Kürküm Ye” fıkrasını üstüne basa basa anlatmamız mı lazım. Ne yapmamız lazım, söyleyin ne yapalım?

 Benim anlamadığım diğer bir konu ise; birinin kusurundan ve özelliklerinden faydalanıp onu alaya almalar ve insanların gönlünü kırmalar. Bu davranışlar neyin nesi, biri söylesin bana. Falanın evi var, filanın arabası var, benimkisi yok diye çekememezlik yapanlara ne dersiniz.

 Bu tavırları anladık diyelim. Peki, yabancıya karşı aşırı ilgi, sempati ve misafirperver olmak; kendi insanına karşı bu ilgi ve alakayı göstermemek de ne oluyor.

 Bağlanmak; araştırmadan, sorgulamadan, tartışmadan, artısını – eksisini düşünmeden bağlanmak, yani körü körüne bağlanmak sana yakışıyor mu be Siverekli?

 Sana yakışmıyor be Siverekli, bize yakışmıyor. Örf-adetlerimize, gelenek-göreneklerimize, inançlarımıza yakışmıyor. Ahlaki açıdan, dini açıdan ve etiksel açıdan yakışmıyor be Severek’li. Bırak bu hal ve hareketleri ‘Değiş Artık Siverekli Değiş’.

 Saygılarımla…