Rahmetli teyzem beni pek sevmezdi, sanırım çok haşarı buluyor potansiyel manyak olduğumu seziyordu. Ama kızları beni çok severlerdi. Özellikle de küçük kızı Remziye ile çok iyi anlaşırdık Remziye ’nin kundaklık bebek olduğunu onu kucağıma alabilmek için ablası hanım ile çok kavga ettiğimizi de hatırlarım. Hani derler ya ben Remziye’ nin beşiğini salladım.
Derken büyüdük çırpı bacaklı iki genç kız olduk. Evleri yakındı evimize sık sık görüşür bazen kaçamak yapar. Siverek’in bize göre uzak lüks mahallelerinde dolaşırdık gizli gizli…
Benim annem de remziyeyle olan ilişkimizden hiç memnun değildi. İkisi de bizi ayırmaya çalışıyorlardı. Ama biz daha bir ısrar ve inatla bir birimize koşuyorduk.
Bazen es kaza küstüğümüzde ise bu sefer bizi barıştırmaya çalışırlardı. Biz müslümandık ve İslam da küslük yoktu. onlar sanırım bizim basit sıradan iki teyze kızı olarak ilişkimizi sürdürmemizi istiyorlardı ama bilmiyorlardı ki biz karmaşık ve sıra dışı kızlardık ve ya hep ye hiç idi bizim felsefemiz….
Neyse aradan yıllar geçti ve teyzem rahmetli oldu…
teyzemin taziyesini yaptık. Kaç gün sonra da helvasını kavurmaya sıra geldi.
Helvayı yan komşuları nevrez ablalarda yapmaya başladı kadınlar. bir kaç kadın helva için koşturuyor ama bir tanesi var ki çok iddialı: ben helva yaparsam parmaklarınızı yersiniz,benim helvamın üstüne helva yoktur,filan yerde yedim hiç güzel yapılmamıştı vs vs….
Bende kadını dinliyor fakat bir şey diyemiyordum. Bir bildiği vardı ki böyle konuşuyordu. Hem temiz titiz birine benziyordu da fazla atıp tutuyordu.
Neyse dedim ki benim de bir faydam dokunsun, bende yardım edeyim bari…baktım koca sobanın üstünde koca bir leğende bir dünya unu azıcık azıcık ağaç kabuklarıyla kavuruyorlar. fıs fıs böyle olur mu? Bu böyle on saatte pişmez . aldım koca bir avuç ağaç kabuğunu sobanın altına attım. Hah şöyle!
Helvayı yapan Perihan abla hala atıp tutmaya devam ediyor. Bir böbürleniyor ki sormayın…. o böyle konuşa dursun birden bir yanık kokusu çıkmaz mı?
Bir anda benim attığım kabukların alev almasıyla helvanın dibi yanmamış mı? Meğerse helva çok kısık alevde kavrulurmuş. Ben ne bileyim? Ömrümde sanki ölü helvası mı yapmışım?
Kadınlar hemen o koca leğeni tuttukları gibi bir başka leğene aktardılar ve helvayı son anda ziyan olmaktan kurtardılar…tabi bir yandan da yanığın sebebi sandıkları Perihan ablaya çatıyorlar…kadın o kadar çok böbürlenmişti ki böylelikle ona çatma fırsatı bulmuş içlerini de dökmüş oluyorlardı…
O anda ben ne mi yaptım? Ordan hemen sıvıştım. gidip Ayşelerin yanında oturdum ve gülmeye başladım. ayşe:
– bak o kadın sabahtandır fors atıyor ama helvayı yaktı. . deyince ben:
– Kız sus o helvayı yakan benim…deyip olanları anlattım. ayşe’nin çok hoşuna gitti bu…
– Ortalık biraz sakinleşince tekrar hiçbir şey olmamış gibi helvanın yanına gittim. Un güzelce kavrulmuştu. yağı verildi sıra geldi bademlerini eklemeye.
– Bademler nerde? Bademler yok? Bademler remziye’deydi o soyuyordu ne oldular? Remziye yok!gitmiş, işi çıkmış bademleri suda bırakıp gitmiş. Bademler bademden çok suda şişmiş kuru fasulyeye benziyorlar.
– İşte , o an bana teyzemin benle remziyeyi neden ısrarla ayırmaya çalıştığı ayan oldu. yani gerçek o gün anladım…
– *****
– Neyse, ben helvayı yedim hemde afiyetle. Helva olacak da ben yemeyeceğim? Fakat remziye yemedi. Remziye bacım niye yemiyorsun?
– Ne yani ben annemin helvasını mı yiyeyim? Ben annemin helvasını yemem. . .