Bana gerçekleri filan söyleme. “Hayır, seni anlamıyorum. Ben böyle şeyler yaşamadım çünkü. Sende beni anladığını söyleme çünkü sende bunları anlayamazsın” diyorsun bana gözlerinde yaşlarla. Yapma!

Yo, bana bunu yapma. Bana sürmeli gözlerinle öyle bakıp bu acı sözleri sarf etme. Dost dediğin hep acı mı söylemeli Aygül? Bana yalan söyle. Beni anlamıyorsan bile anlıyorum de. Sahtede olsa birkaç damla gözyaşı dök. Sarıl bana. Sana ihtiyacım var. Yalanda olsa avutulmaya… Gözlerine bakıyorum. Hiç mi yalan bilmez gözlerin? Hep fırtına olup eser mi? Hiç mi güneş olup sağaltmaz yaraları? Bana yalan söyle Aygül!

Gerçeği değil, bırak Allah aşkına gerçekleri, bırak hep kurallarına göre oyun oynamayı- yalan da olsa teselline ihtiyacım var. Gözlerine bakıyorum durmadan. Bilmiyorsun neler arıyorum orada. Azıcık şefkat, merhamet, avuntu… Bana gerçekleri söyleme dostum. İlk defe senden bana bir yalan söylemeni istiyorum. İkimizin de gerçeğini aslında çok iyi bildiğimiz bir yalan. Benim asla… Bu boşlukları sen doldur.  Yalanlarla doldur. Yalanlara öylesine ihtiyacım var. Bilsen, gözlerim gözlerine zıpkın gibi saplanmış yalan da olsa bir teselli arıyor. Anlaşılmak istiyor. Oyunu hep kurallarına göre mi oynayacağız? En erdemli insanlar yalnız biz mi olacağız? Bu, bir ucu bize batan zalim bir egoizm değil mi?

Ne güzel diyorsun bak sigaranı içerken, biz her duyguyu duyduk duymasına da cehennem gibi yüreklerimizde, yaşayamadık… Ah tamam işte, şimdi anlıyorum seni. Senin süper egoya sahip yüreğin paylaşmak istemiyordu sevdiğin erkeği. Bende paylaşmak istemiyordum bu güzel kızla. Anlayamaz mıyız birbirimizi? Bir noktada buluşamaz mıyız? Biz anlayışlı kadınlar değil miyiz? “Güçlüyüz, kazanacağız” değil mi sloganımız? Bilmiyorsun Aygül! Gözlerinde anlaşılmış olduğumu gösteren manalar arıyorum. Hani sen çok merhametliydin? Öyleyse bu kırık,  bu budala aşığa, yalanda olsa pembe bir yalan uydursana…