Kime sorarsanız sorun; insan olmanın birinci koşulunun omurgalı olmak ve yardımlaşmak olduğunu söyler. Doğru olan da budur!
Her insan bunu söyler de kaçımız insan olmanın birinci koşulu olan yardımlaşma ve dayanışma duygusuna katkıda bulunuyor?
Ben söyleyeyim; paranın mikroplu yüzünün insan yüzünden daha değerli olduğu, bencil ve ‘bana ne’ anlayışının hâkim olduğu bir dönemden geçiyoruz. Bu kirli dünyanın bencil yüzüne rağmen tüm imkânlarını zorlayıp insanların ve en çok da çocukların yüzünde masum bir gülümseme oluşturan insanlara selam olsun.
İyilik ve kötülüğün çatışması, insanoğlunun varoluşuyla birlikte başlamıştır. Dünyanın her döneminde vurdumduymaz, “bana ne” diyenler olduğu kadar, “Ben insanım, bu gök kubbede hoş bir seda bırakmak isterim” diyenlerin de sayısı az değildir.
Bugünkü yazımda sizlere bir grubu tanıtmak istiyorum. “Hayata Dair” kadın grubunun fedakârlığından ve insanlığından söz etmek istiyorum.
Bu yüreği insan sevgisiyle dolu kadınların oluşturduğu grubun kurucusu Belgin Tuncer ve onun gibi iyilik yapmak için adeta birbirleriyle yarışan, insan olmanın ve yardımlaşmanın kutsallığına inanan kadınların kurduğu bu grubun üyeleri öyle zengin falan değiller. Çoğunluğu emekli insanlardan oluşan mütevazı bir grup. Emeğiyle, alın teriyle yaşamını idame ettiren bu değerli insanlar, kısıtlı imkânlarına rağmen Türkiye’nin birçok il ve ilçesine ulaşarak yoksul ailelere ve öğrencilere yardımcı oluyorlar.
Emek ve alın terinden başka hiçbir zenginliği olmayan bu değerli grup üyelerinin son destekleri gerçekten takdire şayan bir yardımdı. Grup üyeleri, ilçede engelli durumda olan ve tekerlekli sandalyesi olmadığı için güneşe çıkıp temiz havayı doyasıya içine çekemeyen engelli bireylere altı tekerlekli sandalye hediye ederek onların mutlu olmasını sağladılar.
Bu grubun değerli üyelerinden yazar Arzu Kılıç Dağbakan’ın aracılığıyla grup üyeleri Siverekli çocuklara da ulaşarak yüzlerce öğrenciye ve onlarca aileye destek oldular. Değerli grup üyeleri, yüzlerini görmedikleri ve isimlerini bilmedikleri yüzlerce çocuk üşümesin diye kışlık mont ve bot; yazın ise spor ayakkabıları, bazılarına kıyafet ve en önemlisi de bu bayramda çocuklar sevinsin diye bayramlıklar aldılar.
Grubun yüzlerce desteği var. Siverekli çocuklara ve ihtiyaç sahibi insanlara yardımlarını, sevgi ve kardeşlik elini uzatmaya devam ediyorlar.
Abartısız söylüyorum; bu fedakâr insanların tüm yardımlarını ve desteklerini yazmaya kalksam sayfalar yetersiz kalır.
HAYATA DAİR GRUBU HAYAT VERMEYE DEVAM EDİYOR
Emek ve alın terinden başka hiçbir zenginliği olmayan bu değerli grup üyelerinin son destekleri gerçekten takdire şayan bir yardımdı. Grup üyeleri, ilçede engelli durumda olan ve tekerlekli sandalyesi olmadığı için güneşe çıkıp temiz havayı doyasıya içine çekemeyen engelli bireylere altı tekerlekli sandalye hediye ederek onların mutlu olmasını sağladılar.
Bu destek karşısında çok duygulandım. Bu yardım karşısında aklıma şu soru geldi:
“Siverek’te ekonomik imkânları olmasına rağmen neden onlar da engelli bireylerin güneşi selamlamaları için çaba göstermiyor?”
Düşünün; binlerce kilometre uzakta olan bu insanların temiz yüreği, merhamet zenginliğiyle dolup bu insanlara ulaşabiliyorsa, bize düşen de bu insanları saygı ve minnetle selamlamak olmalıdır.
Bu mütevazı grubun yardımlarını saymakla bitiremeyiz. Bazı grup üyeleri yardımlarını bireysel olarak yaparak vefat eden yakınlarının hayrına çeşmeler yaptırıyor. Bugüne kadar biri kırsalda, ikisi merkezde olmak üzere üç okula çeşme yaptırdılar.
Şunu demek isterim ki; asıl zenginlik mal, mülk ve banka hesapları değildir. Asıl zenginlik, Hayata Dair Kadın Grubu’nun tüm üyelerinin yüreğindeki zenginliktir.
