Kanlıkuyudayız parkta, ikimizin de gözleri nemlenmiş. Ben ona yanarım bilmem ki o kime yanıyor içinden.
Bir süre sonra kahveci Sedat’ın “Su ver çay ver…” sesiyle kendimize geldik.
Neden? Böyle yıkık ve bitkinsin dost, bu halin yüreğimi yaralar, bir an önce kendine gel, sen böyle değildin, umutsuzların umuduydun, ne oldu san? Kim getirdi seni bu hale..
Belli ki beyninde geçmişe günümüzün hesabını yapıyordu. Yiğit insanların Azrail’e gülümsediği gibi, acı ve anlamlıydı gülümsemesi. Kürtlerin güzel bir sözü var” Ağacın kurdu ağaçtan olmazsa ağaç çürümez”
Özel yaşamıyla ilgili çok şey anlattı. Belli ki en çok sevdikleri onu yaralamış. Böyle bir insana nasıl kıyılır diye düşünürken. Elini elimin üzerine koyarak konuşmaya başladı” bizim kuşak artık yok oluyor, ölümüne sevdaların, dostlukların yaşandığı bir dönemi geride bıraktık, benim için kaygılanma ben artık eski ben olamam, hayallerim, umutlarım vardı, değiştirecektik dünyayı, ,insanlara mutluluk getirecektik, çocuklar üşüyerek ölmesin diye bedenimizi yorgan yaptık, sevdiklerimiz gülsün diye, biz gecenin karalık zulalarında gözyaşı döktük. Şimdi moda bencilik modası, gemisini kurtaran kaptandır devir rotasında gidiyor insanlar.
Baktım ağlıyor… Yaşadığı yoksulluk, acı ve işkenceler ağlatamamıştı yüreği çelikten bu insanı..
Yapama ustam, ne olursun bırakma kendini… Bak dedi boşuna direniyorsun, ben yitirdim dostluğa olan inancımı köşeyi dönenleri çarşısında…
Ölümden söz ederken ürküttü beni.
Gözlerimin içine bir militanın eylem öncesi kararlılığıyla bakarak” bak dostum yapacağım iki şey var: bir akşamüstü Siverek kalesine çıkıp son bir kez bu şehri izleyip arkama bakmadan, kimseye ay vallah demeden gideceğim, ya da annemin mezarının yanında bulunan ağaçta son vereceğim düşe kalka yaşadığım bu hayata, varsın dünya içimde kurt beni kemirenlerin azar azar öldürenlerin olsun”
Yüreğimin insanlık mimarı bana yaşama arzusu veren çocuksu yüreğime sevmeyi, sevilmeyi aşlayan bu yiğit insana sordum;
De bana yüreği hasretlikle pas tutmuş
Demirci Mehmet Ustam
İnsan nasıl ölür?
Önce bir gülümsedi
Her insana insanca bir ölüm nasip olmaz
Kimine taşa düşer istese de gelmez ölüm
Kimide çok ucuz ölür
Ya bir kurşun yarası
Ya da bir bıçağın yarası
Anladım da ustam
Ölen her insan
Ölürken ağlar mı?
Her insan ölürken ağlamaz
Ölürken ağlayanlar yaşarken ölenlerdir
O nasıl ölüm ustam
Uğruna savaştığın sevdiklerindir
Ve seni dost yüzlü gülücüklerle hançerler
Dostun açtığı yara derin olur kapanmaz
Kapansa izi kalır
Ve kanar içeriden…
Ve bu en acı ölümdür
Dostun her acı söze döner kurşuna, hançere. Söz olmaktan çıkar kurşunu olur.
Kanatır yüreğini
Ve her gün aza azar… Ölürsün
En kötüsü ne biliyor musun?
Ölürken iki damla yaş ıslatır kefeninin
En acı ölüm
Sevenlerin eliyle olan azar azar ölümlerdir..
Onu ikna edemedim. Yalvardım yakardım son kez benimle sohbet etmeye ikna ettim.. Şimdi ondan gelecek güzel haberleri bekliyorum..
