Demirci Mehmet ile sohbet – 2

Kanlıkuyudayız parkta, ikimizin de gözleri nemlenmiş. Ben ona yanarım bilmem ki o kime yanıyor içinden.

Bir süre sonra kahveci Sedat’ın “Su ver çay ver…” sesiyle kendimize geldik.

Neden? Böyle yıkık ve bitkinsin dost, bu halin yüreğimi yaralar, bir an önce kendine gel, sen böyle değildin, umutsuzların umuduydun, ne oldu san? Kim getirdi seni bu hale..

Belli ki beyninde geçmişe günümüzün hesabını yapıyordu. Yiğit insanların Azrail’e gülümsediği gibi, acı ve anlamlıydı gülümsemesi. Kürtlerin güzel bir sözü var” Ağacın kurdu ağaçtan olmazsa ağaç çürümez”

Özel yaşamıyla ilgili çok şey anlattı. Belli ki en çok sevdikleri onu yaralamış. Böyle bir insana nasıl kıyılır diye düşünürken. Elini elimin üzerine koyarak konuşmaya başladı” bizim kuşak artık yok oluyor, ölümüne sevdaların, dostlukların yaşandığı bir dönemi geride bıraktık, benim için kaygılanma ben artık eski ben olamam, hayallerim, umutlarım vardı, değiştirecektik dünyayı, ,insanlara mutluluk getirecektik, çocuklar üşüyerek ölmesin diye bedenimizi yorgan yaptık, sevdiklerimiz gülsün diye, biz gecenin karalık zulalarında gözyaşı döktük. Şimdi moda bencilik modası, gemisini kurtaran kaptandır devir rotasında gidiyor insanlar.

Baktım ağlıyor… Yaşadığı yoksulluk, acı ve işkenceler ağlatamamıştı yüreği çelikten bu insanı..

Yapama ustam, ne olursun bırakma kendini… Bak dedi boşuna direniyorsun, ben yitirdim dostluğa olan inancımı köşeyi dönenleri çarşısında…

Ölümden söz ederken ürküttü beni.

Gözlerimin içine bir militanın eylem öncesi kararlılığıyla bakarak” bak dostum yapacağım iki şey var:   bir akşamüstü Siverek kalesine çıkıp son bir kez bu şehri izleyip arkama bakmadan, kimseye ay vallah demeden gideceğim, ya da annemin mezarının yanında bulunan ağaçta son vereceğim düşe kalka yaşadığım bu hayata, varsın dünya içimde kurt beni kemirenlerin azar azar öldürenlerin olsun”

Yüreğimin insanlık mimarı bana yaşama arzusu veren çocuksu yüreğime sevmeyi, sevilmeyi aşlayan bu yiğit insana sordum;

De bana yüreği hasretlikle pas tutmuş

Demirci Mehmet Ustam

İnsan nasıl ölür?

Önce bir gülümsedi

Her insana insanca bir ölüm nasip olmaz

Kimine taşa düşer istese de gelmez ölüm

Kimide çok ucuz ölür

Ya bir kurşun yarası

Ya da bir bıçağın yarası

Anladım da ustam

Ölen her insan

Ölürken ağlar mı?

Her insan ölürken ağlamaz

Ölürken ağlayanlar yaşarken ölenlerdir

O nasıl ölüm ustam

Uğruna savaştığın sevdiklerindir

Ve seni dost yüzlü gülücüklerle hançerler

Dostun açtığı yara derin olur kapanmaz

Kapansa izi kalır

Ve kanar içeriden…

Ve bu en acı ölümdür

Dostun her acı söze döner kurşuna, hançere. Söz olmaktan çıkar kurşunu olur.

Kanatır yüreğini

Ve her gün aza azar… Ölürsün

En kötüsü ne biliyor musun?

Ölürken iki damla yaş ıslatır kefeninin

En acı ölüm

Sevenlerin eliyle olan azar azar ölümlerdir..

Onu ikna edemedim. Yalvardım yakardım son kez benimle sohbet etmeye ikna ettim.. Şimdi ondan gelecek güzel haberleri bekliyorum..