Zaman bir kuşun kanatlarına takılıp gidiyor
Boşuna tüketilmiş
Bir ömrün muhasebesinin pişmanlığında
Güneş batıyor Siverek akşamlarında
Terk eden bir sevgili gibi
Hüzün yüklüyor bulutlara
Birazdan başlayacak karanlık
Suskunluk ve gözyaşı
Ne kadar çok pişmanlıklar yansıyor bulutlar
Dokuna bilsem onlara
Bana dokunulduğu gibi
Bulutlar ağlayacak yerime
Boş koca bir boşmuş ömür dedikleri
Ölüm yaklaşıyor bulutlar karardıkça
Ve ben şimdi
Ölümü daha çok sever oldum
Bu Siverek akşamında
Gün batıyor Hacıhıdır’da
Biri nara atıyor yaşamın sarhoşluğunda
Yaşarken ölüler diyarında
Artık hiçbir ses döndüremez beni
Bu ölüm sevdasından
Hacıhıdır ve ölüm
Hiç bu kadar yakışmamıştı birbirine
Uzaktan sesi duyuluyor Karakoyunlu bir çobanın
Sesi akşam telaşına katılıyor
Birazdan çocukları koşacak
Terli terli öpecekler yanağından
Adam sırtını verecek taş duvara
Batan güneşin yaşamından bir gün çaldığının farkına varmadan,
Bir çocuk ağlayacak uzaklardan
Soma’lı bir çocuk bir daha beklemeyecek babasının yolunu
Umutla gözlemeye devam edecek
Genç bir oğlan bir ıslık sesi hızıyla âşık olacak gün batımında
Umutları kırık cam parçalarıyla yaralanan bir kadın
İlaçlarının yardımıyla yenmeye çalışacak terk edilmişliğin acısını
Ölüm ve yaşam
Bu gün batımında
Ben payıma düşenin
Hacıhıdır akşamlarında yalnızlıklar ve ölüm olduğuna inanarak
Bir başka karanlığı aydınlatmak için
Batan güneşe el sallayarak
Yalnızlığıma sığınıyorum
Siverek akşamlarında
MEHMET ŞÜKRÜ DOLAŞ – 29.05.2014
