Hacıhıdır’da Gün Batımı

 

 

 

 

Zaman bir kuşun kanatlarına takılıp gidiyor

Boşuna tüketilmiş

Bir ömrün muhasebesinin pişmanlığında

Güneş batıyor Siverek akşamlarında

Terk eden bir sevgili gibi

Hüzün yüklüyor bulutlara

Birazdan başlayacak karanlık

Suskunluk ve gözyaşı

Ne kadar çok pişmanlıklar yansıyor bulutlar

Dokuna bilsem onlara

Bana dokunulduğu gibi

Bulutlar ağlayacak yerime

Boş koca bir boşmuş ömür dedikleri

Ölüm yaklaşıyor bulutlar karardıkça 

Ve ben şimdi

Ölümü daha çok sever oldum

Bu Siverek akşamında

Gün batıyor Hacıhıdır’da

Biri nara atıyor yaşamın sarhoşluğunda

Yaşarken ölüler diyarında

Artık hiçbir ses döndüremez beni

Bu ölüm sevdasından

Hacıhıdır ve ölüm

Hiç bu kadar yakışmamıştı birbirine

Uzaktan sesi duyuluyor Karakoyunlu bir çobanın

Sesi akşam telaşına katılıyor

Birazdan çocukları koşacak

Terli terli öpecekler yanağından

Adam sırtını verecek taş duvara

Batan güneşin yaşamından bir gün çaldığının farkına varmadan,

Bir çocuk ağlayacak uzaklardan

Soma’lı bir çocuk bir daha beklemeyecek babasının yolunu

Umutla gözlemeye devam edecek

Genç bir oğlan bir ıslık sesi hızıyla âşık olacak gün batımında

Umutları kırık cam parçalarıyla yaralanan bir kadın

İlaçlarının yardımıyla yenmeye çalışacak terk edilmişliğin acısını

Ölüm ve yaşam

Bu gün batımında  

Ben payıma düşenin

Hacıhıdır akşamlarında yalnızlıklar ve ölüm olduğuna inanarak

Bir başka karanlığı aydınlatmak için

Batan güneşe el sallayarak

Yalnızlığıma sığınıyorum

Siverek akşamlarında

MEHMET ŞÜKRÜ DOLAŞ – 29.05.2014