Garip bir insan şu demirci Mehmed
Ölümlü dünyada hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar
Kendine ağlamaz
Bir başkasının matemini tutar
Hiç sınıfı olmadı
Okuma yazmayı arkadaşlarından ödünç aldı
Sınıfsız büyüdü ve bu gidişle sınıfsız ölecek
Yaşantısı boyunca öğretmenim diyemedi
Çünkü öğretmeni hiç olmadı
Hayat mektebinin en alt kademesinden
Tuttu yaşamın yakasından
Satıldı,
Satmadı,
Ağladı,
Ağlatmadı.
Sevdi, inandı,
Birde baktı ki tüm değerler
Ucuzluk pazarında.
Kokuşmuş bir tezgâhta
Haraç mezat gitti gidiyor.
Çalışan demir pas tutmaz diyerek
Yüreğinde beyninde, hep sevgiyi işledi
Hani derler ya” her yer Ankara”
Onun için her yer Siverek, her yer küçe.
Kadim dostlukların diyarı küçeler.
Büyük şehirler, büyük denizler ürktü onu hep
Boğulmaktan burkuyordu
Ölümden değil
Acı sözlerle
Yaralanmaktan her gün
Azar azar ölmekten
Korktuğu kadar hiçbir şeyden korkmadı
Nerde bilebilirdi ki
Cellâdı sevdikleri olacak
Mutluluk yakalamak için
Mutluluk denizlerine ağ atmadı
Bir yağmur tanesinin ıslaklığını
Denizlerin dalgası bildi
Küçük şeylerle hep mutluydu
Hiçbir zaman yazı tura atmadı mutluluklar için
İşi şansa bırakmadı
Hazırdı cümle kötülükler
Bir şeyi hesaba katmamıştı
Çiğ süt emmiş
Maymunların hesapsız iştahları
Onu kalbinden kemireceklerini bilmiyordu
Bir sabah kan ter içinde uyandı
Sonra
Çıktı âşık olduğu kentin kalesine
Son bir kez gözyaşları içinde
Kalan son birkaç küçeye bakarak
El salladı uğruna ölümleri seçtiği şehre…
