Bir Garip Adam Şu Demirci Mehmed

Garip bir insan şu demirci Mehmed

Ölümlü dünyada hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar

Kendine ağlamaz

Bir başkasının matemini tutar

Hiç sınıfı olmadı

Okuma yazmayı arkadaşlarından ödünç aldı

Sınıfsız büyüdü ve bu gidişle sınıfsız ölecek

Yaşantısı boyunca öğretmenim diyemedi

Çünkü öğretmeni hiç olmadı

Hayat mektebinin en alt kademesinden

Tuttu yaşamın yakasından

Satıldı,

Satmadı,

Ağladı,

Ağlatmadı.

Sevdi, inandı,

Birde baktı ki tüm değerler

Ucuzluk pazarında.

Kokuşmuş bir tezgâhta

Haraç mezat gitti gidiyor.

Çalışan demir pas tutmaz diyerek

Yüreğinde beyninde, hep sevgiyi işledi

Hani derler ya” her yer Ankara”

Onun için her yer Siverek, her yer küçe.

Kadim dostlukların diyarı küçeler.

Büyük şehirler, büyük denizler ürktü onu hep

Boğulmaktan burkuyordu

Ölümden değil

Acı sözlerle

Yaralanmaktan her gün

Azar azar ölmekten

Korktuğu kadar hiçbir şeyden korkmadı

Nerde bilebilirdi ki

Cellâdı sevdikleri olacak

Mutluluk  yakalamak için

Mutluluk denizlerine ağ atmadı

Bir yağmur tanesinin ıslaklığını

Denizlerin dalgası bildi

Küçük şeylerle hep mutluydu

Hiçbir zaman yazı tura atmadı mutluluklar için

İşi şansa bırakmadı

Hazırdı cümle kötülükler

Bir şeyi hesaba katmamıştı

Çiğ süt emmiş

Maymunların hesapsız iştahları

Onu kalbinden kemireceklerini bilmiyordu

Bir sabah kan ter içinde uyandı

Sonra

Çıktı âşık olduğu kentin kalesine

Son bir kez gözyaşları içinde

Kalan son birkaç küçeye bakarak

El salladı uğruna ölümleri seçtiği şehre…