Namuslu  sevdalar yaşanırdı. Bu güzel sevdaların, küçük tanıklarıydık. Sevginin ifadesi olan güzel bir saç tokasını, bazende işlenmiş bir erkek mendilini  taşırdık. Köprüsüydük âşıkları ölümüne bu sevdaların. Bazen düğünlerinde, bazen de hüzünlerine ortaktık, bu adam gibi sevdaların.

Birde mahalleler arası sapan savaşları vardı küçelerimizin. Kaç kez sapanla kapıştı, nigar düzü çocuklarıyla. Bu sapan savaşında yaralanan kafamızın, ilacıydı bir avuç sımak yâda  bir avuç tuz basılırdı, yaramıza. Her kavgamızın bir barış yanı vardı  ya bir saklım şire üzümü yâda bir tas haşlanmış nohut ile kucaklaşırdık  yaşıtımız  çocuklarla.

Her küçenin birde kekoları vardı. Tüm küçenin bekçisiydi, kekolar. Mahallenin kızına yan gözle bakanın, gözünü şişirir, gece elde sopa küçeyi kötülüklerden korurdu. Bu kekoların yiğitliğini, mertliğini bir birimize anlatırdık masal gibi. Onlar küçük dünyamızın  kahramanları ve yiğitleriydi.

Siverek küçeleri deyip geçmemek gerek

Ozanlar maniler bile bestelerdi Siverek küçeleri üzerine

“Bu küçe Uzun küçe, Küçeye serdim keçe, Acep O gün ola mı?, Yar gelip buradan geçe…”