Babam; ne kadar oldu sen gideli? Unutmak mümkün değil inan. Kaç bahar geçti, kaç kez yeşillendi çimenler sayamadım. Saymak ta istemedim doğrusu…

Baban ölür ağlarsın, sessiz hıçkırıklarını kara gece duyar sadece. Ve sadece yastık saklar gizli döktüğün gözyaşlarını. Haftalar geçer, aylar geçer ve hatta yıllar geçer aradan ama tek bir şey geçmez. O geçmeyen tek şey de özlemindir, yüreğinin sızlayan sol köşesidir. Tüm dünyaya özlemini anlatmak istersin ve tüm dünyanın seninle birlikte özlemesini istersin. Ama anlatmazsın hiç kimseye. Belki de babana duyduğun özlemi anlatacak kelime yoktur lügatte. Düğüm olur en sonunda, yutkunup geçsin diye çabalarsın ama geçmez. Ve yine her zaman ki gibi özlemin akar gözlerinden…

Babam; sen gittin ya seninle birlikte giden dostlarında oldu. Hani çok iyi olduğun, dostum dediğin kişiler var ya, sen gidince sanki onlarda gitti. Senden sonra dükkânına uğramaz oldular. Hani sen olduğunda dükkândan çıkmayan, sen olmadığında dükkânda seni bekleyen kişi var ya o bile artık selam dahi vermiyor oğluna. Şahin’in mirasına… Neden böyle oldu dersen cevap dahi veremem. Tek düşündüğüm dostluklarının, samimiyetlerinin sahte olduğu. Tabi birkaç kişi değil çoğu insan yaptı bu dediklerimi. Belki buraya isimlerini yazsam sayfa dolar.

Dün gibi hatırlıyorum bana elifbayı öğretişini, benim Kur’an-ı Kerim’i öğrenmem için verdiğin emeği. Dün gibi hatırlıyorum sana dolu dolu baba dediğimi. Babam; sen öyle bir şeysin ki kahramansın sen, anlayışına hayrandım ben senin. Bir nevi kurtarıcıydın sen. Yani sadece benim veya bizim kurtarıcımız değil nesnel bir kurtarıcı. Bazı zamanlar olurdu öyle cümleler kurardın ki sadece o kişinin, o anın çözümüydü o cümle. Farklı sorunlar için, farklı kişiler için farklı cümlelerin vardı senin.

Her gün gittiğim yere seninle bir kere giderim hep sorulursun öteki gidişlerimde. Herkesi anlardın sen. Bazen öyle bi an olurdu ki kimsenin göremediklerini görürdün. Ben senin babalıktan yaşıma inen samimiyetine hayrandım hep.

Babam; bazen kendimi çok zayıf, çok çaresiz, umutsuz hissettiğim anlar olurdu ve ben öyle anlarda gücü ellerinde, senin bana söylediğin sözcüklerde buluyordum. Varlığına bu kadar ihtiyaç duymamın sebebi de bu zaten. Oysa sende bi insandın ve senin de zayıf olduğun anlar vardı. Bunları hiç göstermedin çocuklarına. Bu yüzden rahattım ben, sığınacak limanım vardı her zaman, şimdi o yüzden, sığınacak limanımın olmayışından dolayı çok zor geliyor her şey bana babam.

Birkaç gün sonra Kurban bayramı babam. Hatırlıyorum çocukluğumdan beri her sene bayram namazının hemen ardından aile mezarlığını ziyaret ederdik. Çok özledim babam; beraber kıldığımız namazları, beraber gittiğimiz mezarlık ziyaretlerini, beraber bir şeyler yapışımızı… Ben seni çok özledim be Babam.

Bayram geldi baba. Sensiz geçen kaçıncı bayram bu, kaç kez oldu beraber aile mezarlığını ziyaret etmeyişimiz, kaç kez oldu beraber namaz kılmadığımız. Tabi kan damlıyorken yüreğime ve üstüne babam da yokken bayram benim neyime. Yetimlik bayramlar çok zor oluyor babam.