Biz her zaman bazı şeyler için geç olduğunu, bazı şeylerinse artık bittiğini düşünürüz. Oysa ki biz neye göre veririz bu kararları ? Yaşamak için umut varsa, her şey için umut vardır.

Nasıl ki sonbaharda ağaçlar yapraklarını döker ve ardından kış gelip ağaçlarda yaprak bile bırakmıyorsa, ilkbaharda yine her ağaç ve her yer yemyeşil oluyorsa hiçbir şey için de geç değildir.

Yani yaşamak için umut varsa işlerimiz için de umut vardır. Umudumuz baki kaldığı takdirde hiç bir şey için de geç değildir.

“İman varsa imkan da vardır” sözü bize bir nevi bunu anlatır, bunu öğütler. İşlerimizi bir ağaca benzetirsek şöyle diyebiliriz; bizler sonbaharda yapraklarını döken bir ağacız. Sonbaharda ağaçlar nasıl yapraklarını döküyorsa bizim de umudumuz tükeniyor.

Kışın ise yaprak kalmıyor ağaçta, umudumuz bitiyor. Ardından ilkbahar geliyor, ağaçlar filizleniyor, umut açıyoruz. Yine yaz geliyor, her yer yemyeşil oluyor, tamamen umut doluyoruz.

Eğer biz bir ağaç olacaksak çam ağacı olmalıyız, yaz kış demeden yeşil kalmalıyız. Yani umudumuz hiç tükenmemeli. Tükenmemeli ki yemyeşil olalım.

Çam ağacı her daim nasıl yemyeşil ise bizler de yemyeşil olmalıyız. Yaptıklarımız, yapacaklarımız bitmemeli. Bu nasıl mı olacak ? Umutla, imanla ve tabi ki sabırla.

Herkes kötü şeyler yaşar herkes umudunu kaybeder ama kötü şeyler yaşayıp tekrar umutlu olmak -tabiri caiz ise- her yiğidin harcı değildir. Amacımız iyi şeyler yapmaksa asla geç değildir sözünü kendimize şiar edinmeliyiz. Sadece iyi şeyler olarak yorumlamak sizlere saçma gelebilir.

O halde cümleyi şöyle değiştirebiliriz; amacımız bir şeyler yapmak ise asla geç değildir. Unutulmamalıdır ki kıştan sonra bahar gelir…