Bazı insanlara rahmet okunur mu okunmaz mı? Diye çok düşündüm. Yüce rabbim yarattığı için insanlara acı çektirip, insanlığını yitirmişler için rahmet okunur mu? Gerçekten bilmiyorum…
Bu konuda halen çelişkiliyim.
Şu üç günlük dünyada, birbirimize acı çektirerek, birbirimizi kırarak, yaşamı yaşanmaz hale getiren bizler ölümünde farkında olmamıza rağmen, bazılarımız acımadan en yakınımızdaki insanı acılar içinde boğabiliyoruz kendi ellerimizle…
Sahte dostluklar, sahte gülümsemeler, sahte sevgiler…
Ya Allah aşkına değer mi üç günlük bir dünya için…
Gidin asri mezarlığa ve okuyun mezar taşlarını bakın ben benim diyen nice isimler bir fatihaya muhtaç halde nasıl yatıyorlar toprağın derinliklerinde…
Biliyoruz ölümün bir gerçek olduğunu, fakat yinede birbirimize, hem de canım bir tanem dediklerimize acıları yaşatıp, onları ağlata biliyoruz..
Çelişkiler…..kafamda bu sabah yuva yaptığı için, batık tüccarlar misali bende eski hesaplarıma baktım.
Sevgi,sevgili, uğruna ölüneceklerin insanlara neler yaşattığına dair eski bir yazımla sizlerle dertleşmeye geldim..
SANA RAHMET OKUMAYACAĞIM
Biliyorum; şimdi yüreğinde onarılması zor bir, depremin yıkıntılarına dönüşen, pişmanlıklar yaşıyorsun! Biliyorum; yaşadığımız, eski günlere dönüp, demir pasıyla nasır bağlamış, ellerime sarılıp; eskiden olduğu gibi''Ellerin çok güzel bunlar; bir cerrahın elleri olmalıydı ki, yazık örse çekiç sallaya sallaya nasır bağlamış'' Biliyorum, bu cümleleri bana tekrar söylemek için can atıyorsun. Biliyorum; pişmanlıklar denizinde artık kulaç atacak, dermanın kalmamış. Fakat bilmeliydin, ok yaydan çıktımı savrulur gider. Ve sen sevgi kınından bir oku fırlatır gibi, beni yalnızlıklar denizine fırlatıp atmıştın. Ardından günlerce aç kaldım, sigara dumanımdan beyaz (çelpek) kaplı odamın duvarına, intikam yeminleri yazdım. Her defasında, seni sana değil, yüreğimde kanattığın namuslu sevdama bağışladım.
Evet, ok yaydan çıktı, acılarla olgunlaşmayı ve Sevgisizliklerin, allahsızlıklara dönüştüğünü öğrendim senden. Kan kustum geceler boyu, seni bedelsiz sevdim diye,göğsümün sol yanını tırnaklarımla kanattım!!!
Acıyı, acıyla bastırırım diye; kaç kez yanan kibrit çöpünü avuçlarımda söndürdüm. Bazen sensizliğin bana yaşattığı acıları, isyanlarımı, karanlık gecelerin yıldızlarıyla paylaştım, yıldızlardı gözyaşlarımın tanığı!
Adını, sarhoş sofralarında, aşk acısı çekenlerin diyarında, hiç söylemedim. Adın kirlenmesin, yuvan bozulmasın diye, kızıl şerbetler içerek sustum. Ben sustukça inadına içimde, bir ur misali büyüdün. Bir tek yıldızlara anlatım ölümcül ihanetini. Sana bir şey olur diye ardından beddua bile etmedim!
Hani hatırlarsın, sana yoksulluğumu, anlattığımda, düşme yüreğime ne olursun dediğimde, bana sarılıp''olur mu bi tanem, acılar paylaşıldıkça azalır''Nerden bilecektim ki senin toruna, düşüm güneş yüzü görmemiş acılar yaşayacağını! Evet, belki; acılar paylaştıkça azalır! Peki, soruyorum sana Allah aşkına, Muhammed aşkına bari ölüm döşeğinde doğruyu söyle bana: ölümler paylaştıkça azalır mı? Azalmaz tersine çoğalıyor! Ve sen Allah'tan, Azrail'den utanmadan beni her, gün azar azar öldürdün!
De bana; Allah'ını seversen, kusura kalma, ama Allah'ı sevdiğini hiç sanmıyorum. Çünkü; Allah'ını sevenler ve Allah'tan korkanlar üç kuruş para, yalan bir dünyanın cenneti uğruna insan satmaz!!! Satsa insan olmaz!
Sensiz geçen her günümde, gecemde, kaç kez ölmek istedim biliyor musun? Bir kara yolunda, kaç kez bir yolcu otobüsünün tekerlekleri altında ezilmek istediğimi biliyor musun? Kaç gece su niyetine gözyaşlarımı içtiğimi biliyor musun?
Bilmedin, bilemedin. Saçlarına aklar düştüğünde, yüreğine pişmanlıklar düşüp af diliyorsun. Ben seni af edemem, af etmek, bağışlamak yüce Allah'a mahsus. Bu dünyada rezili rüsva olmayasan diye, seninle hesaplaşmadım. Ama bil ki, ahirette iki elim yakanda olacak. Ve şunu iyi bil ki ben sana helal etmedikçe, bana bu dünyada yaşattığın cehennem azabını sende ahirette, yanarak çekeceksin.
Dün görmüşler seni, seninle yaşadığımız sokaktaymışsın. Birde ağlamışsın, Ne fayda, biraz geç kalmadın mı? Yoksa beni son bir kez görmek için mi geldin?
Pes doğrusu hadi benden utanmadın, geldiğin sokağın taşlarından, babanın evindeki incir ağacından damı utanmadın?
Değişmiş değimli. Sana kır papatyaları topladığım bağlardan eser yok. Onlarda senin gibi, betona dönüşmüşler. Bir zamanlar betona dönen yüreğin gibi. Mahalle betonlaşmış. Ne güvercin uçurduğumuz toprak çatılı evlerden eser kalmış, ne de bu sokakta yaşanan ölümüne sevdalardan.
Kansere yenik düşmüş sevdaların son nefesinde sahnelerdir göreceklerin. Sanma ki ölümcül hastalığın pençesine düştün diye seviniyorum! Bana yaşattığın ve her günümün ölümden farksız, kıldığın acılara rağmen, Keşke yaşaya bilsen!
Benden uzak olsan da yaşadığını bilsem, avunsam, yaşadığım eski günlerin hatıralarıyla diyorum.
Ölümün anılarımın da, ölümü olacak! Onun için; ne seni af ediyorum, nede ölümünü istiyorum.
Gelip son halini görsem, öldüğünde içimde ki sende öleceksin. Onun için, bırak yıllar önce bırakıp gittiğin gibi kalayım.
Öldüğünde sana rahmet okumayacağım. Rahmet okursam içimde ki seni ellerimle gömmüş olacağım, bırak içimde ki sen, ben öldüğümde, benimle ölsün!
Kusura bakma, bu kez sen beni af et. Ölürken yalnız öl. İçimde ki seni rahat bırak, namuslu sevdalarda yaşasın!!!
