Sordum;
Demirci Mehmed Ustaya
Aşk ölür mü?
Bir cellâdın son gülüşüyle
Ölür.
Ölür dediğinde
İçinden
Yine bir aşk
Cinayetinin planlarını yapıyordu
Ne tuhaf çelişki
Bir zamanlar aşk uğruna
Ölecek kadar sevimli olan
Bu İnsan
Şimdi olmuş tam bir aşk cellâdı.
Usta dedim aşk
Ölür…
Tamamda
İnsanla ölür…
Yok dedi;
Her aşk kendi cellâdını besler.
Korkunç bir sonla
Bitirir!
Bir akrebin kıvraklığıyla
Zehirler kendini
Öldürür…
Uğruna ölümü göze aldığı o üç cümleyi
Yani aşkı.
Ustam;
Ya sevgi…
Usta acılara inat gülümsedi
Sevgi emektir.
Paylaşmaktır
Öpebilmektir…
Acıyı sevince kardeş yapmaktır
Zehirden arındırılmış yılan gibi
Dünyanın menfaatinden, şehvetinden ayırmaktır.
Bir çiçeği kıraç toprakta yeşertir gibi
Sevgiyi beslemek gerek.
Toprağı yürek
Suyu alın teri olmalı
Sevgi çiçeklerinin
İşte o zaman aşka inat sevgi yaşar…
Kişi ölünce de sevgi yaşar
Uğruna savaştığı idealleri
Sonsuza kadar yaşartır
Emeğiyle miras bıraktığı değeri
Sevgi inadına yaşar
Aşk her zaman cellâdının kurbandır.
Âdem’den bu yana
Aşk hep kovulan sevgi bahçesinden
Sevgi ise cennetin bahçesinde.
İlahı bir pınar gibi
Aktı milyon yıldır
İnsan kalbine…
