Sevgili Okurlar: Mezopotamya toprağında yaşayan halklar Dünyaya medeniyeti omuzlarında taşıyan halkla olarak bilinir.
İletişim araçlarının ve yazılı edebiyatın gelişmediği dönemlerde bu coğrafyada yaşayan halklar zekâsını kullanarak sözlü hikâyeler geliştirerek özellikle kış gecelerinde bir hayli uzun olan sözlü hikâyelere anlatarak uzun kış gecelerine sıcaklık sağlıyorlardı.
Mehmet Emin Çiçek Kardeşimiz bu kez derlediği halk hikayesinde insanların kendi çıkarları için akla hayale gelmeyen yalanları nasıl sıraladıklarını güzel bir şekilde bize aktarıyor..
Saygılarımla Şükrü Dolaş…
Yazan: Mehmet Emin Çiçek
Bir gün iki arkadaş acıkırlarmış, bir fırına giderler fırıncıya paramız yok açız bize bir ekmek verir misin” Fırıncıda bir şartla veririm der. Adamlara şartın ne? Söyle. Fırıncı bana hanginiz en büyük bir yalan söylerse ben ekmeği ona vereceğim”
Hemen biri atlar derki benim babamın bir kazanı vardı kırk bin kulpu vardı içinde kırk bin işçi balyozla çalışırlardı kimsenin sesi kimseye gitmiyordu tabiî ki bu kazanın büyüklüğü ne kadar akıl almaz fırıncı şaşkın bir şekilde dinliyor.
Hemen diğeri söz alır derki; benim babamın üç yüz tane bal arısı vardı ben her akşam sayardım bir gün saydım iki yüz doksan dokuz tane bir tanesi yok beni bir telaş sardı babamdan kalan arılar bana çok kıymetliydi tabiî ki telaş ettim hemen evimin damına koşarak çıktım damda loğ vardı hemen loğu çektim damın bir köşesine loğun üstüne taş koydum taşın üzerine yumurta koydum yumurtanın üstüne iğne iğnenin üzerine dürbün koydum baktım dağda arının ayağı taşa sıkışmış hemen telaşla damdan atladım bineğimi aradım bir horozum vardı hemen bir çul attım horozun üzerine hızlı bir şekilde gittim dağda ki arımın ayağını o taşların arasından kurtardım arıyı kurtardım ama eşeklik ettim horozumu çok hızlı sürdüğüm için horozumun sırtında yara oluştu ne yaptıysam o yarayı iyileştiremedim bir çareler aradım biri bana bir köyde yaşlı bir kadın var o kadın bir ceviz yemiş dişlerinin arasında kalmış onu getirebilirsen o cevizi horozun sırtına koyarsan o horozun iyileşir, hemen yanıma üç beş adam aldım gittim o kadını buldum adamlarımla kazma kürekle girdik kadının dişlerinin arasından o cevizi çıkardım telaşlıydım ya akılsızlık ettim o cevizi yıkamadan horozumun sırtına koydum birde baktım ki horozumun sırtında ceviz ağacı yeşerdi horozumu iyileştireyim derken ceviz ağacı oldu.
O sene ceviz tuttu çocuklarla ceviz toplamak için ağaca çıkınca bende baktım dedim böyle olmaz ben bu cevizleri dökeyim çocuklar kendine yerden toplasın ki horozumun sırtı fazla ağrımasın yerden bir toprak parçası aldım ağaca atınca o toprak parçası ağaçta kaldı orası tarla oldu bende o sene oraya üç beş tane traktör bıraktım oraya o sene kabak ektim kabaklarım oldu mu bir bakayım diye elime bıçağımı aldım ucundan bir kasayım dedim tam keserken birden bıçak kabağın içine düştü hemen kabağın içine atladım bıçağımı ararken bir çobanla karşılaştım. Çoban sordu ne arıyorsun sen bende bıçağım kayıp oldu burada onu arıyorum. Çoban; “ya sen manyak mısın ben tam yedi sürü koyunumu burada kayıp ettim bulamıyorum sen bıçağını nasıl bulacaksın”
Hemen ilk adam lafa atladı ya bu kabak nasıl bir kabaktır nerede biçecek bu deyince adamda der ki senin babanın kazanı vardı ya böylelikle ekmeği fırıncıdan ikinci adam alır ve hikâyemde burada sona erer.
