Birkaç gün önceydi; Gazeteci arkadaşım Cuma Sarı ile birlikte belediyenin başlatmış olduğu ‘Severek Daha Yeşil Bir Siverek’ isimli ağaçlandırma kampanyasının takibi için park ve bahçeler müdürlüğünün daveti üzerine yola koyulduk.

Köy yolu stabilize ve mevsim kış olduğu için yolculuğumuz biraz zahmetli de olsa, bir ağacın dikimine vesile olacağımız için mutluyduk. Şahsen bir köyümüzün şehir merkezinden bu kadar çok uzak olacağını tahmin etmemiştim.

60 kilometre yol kat ettikten sonra Verimli köyüne vardık. Yeni yapılmış modern ilk ve ortaokulun bahçesinde okul müdürü Serdar Kayadağ ile okul öğretmenleri bizi kışın soğuk havasına inat; en içten sıcak sevgileriyle karşıladılar.

Serdar Kayadağ müdürümün gözleri bana değince ‘Ağabey beni hatırladın mı?’ Nasıl hatırlamam. O bana yazı yazmayı öğreten gazeteci olmamda büyük emeği olan öğretmenim rahmetli Mehmet Ali Kayadağ’ın oğluydu. Nasıl hatırlamam, okul okumadığım için birçoğunuz gibi benim çok öğretmenim olmadı, bir öğretmenim oldu. O da Mehmet Ali Kaydağ’dı. Onun sayesinde ilkokul ve imam hatip ortaokulu diplomalarım oldu.

Okul müdürü Serdar Kaydağ idealist bir öğretmen: eğitime ve insana verdiği önem, bu uğurda verdiği mücadeleyle her insanın kolay kolay unutmayacağı gibi eğitimci, yiğit bir babanın oğlunu ne ben nede yarının umudu olan öğrencileri unutabilir.

Kızlı, erkekli öğrenciler düzeli bir eğitim ordusunun neferleri gibi, birkaç yıl sonra gölgesinde piknik yapacakları yüzlerce çam ağacını elden ele taşıyarak adeta birbirleriyle yarışıyorlar.

Çocukların gözlerindeki ışıltı, bulutlu havayı aydınlığa dönüştürüyordu. Hava yağışlı olduğu için ağaç dikmek zor oluyordu. Serdar hocadan rica ettik öğretmenler ve öğrenciler çamura bata çıka birkaç ağaç diktiler.

Çocukların ağaç sevgisi ve sevincini kayıt altına almak için röportaj yapmaya başladık. Çocuklar TRT Kürdi kanalının mikrofonlarını görünce sevinçlerini Kürtçe türkülere dönüştürdüler,  kış ağır, uzakta görünen karlı Karacadağ’a inat bir sevinç yaşanıyordu Verimli köyünde.

Öğretmenlerin davetiyle öğretmenler odasında çay içmeye gittik. Öyle ahım, şahım öğretmenler odası değildi. Okul yeni olduğu için: duvarlar boştu odanın içi saçları dökülmüş genç bir insanı andırıyordu. Dolap masa, koltuk yoktu. Buna rağmen Serdar müdürümün çabalarıyla internet bağlantısı vardı, biz Verimli köyünün yerini bilmesete, interneti olan öğrenciler o uzaklarda olan köyde, başka dünyaların olduğunu biliyorlardı.

Modern bir okul ve lojmanlar Siverek’in en ücra köşesinde güzel bir eser yapılmış yapımda emeği geçen herkese teşekkür ettim.

Cuma Sarı arkadaşım böyle güzel ve modern bir okulun mutlaka kütüphanesinin de olacağı düşüncesiyle kütüphanenin durumunu sordu.

Serdar Hoca soruya karşılık şunları söyledi: “Okulumuz yeni henüz kütüphanemiz yok” Yok sözü beni derinden üzdü.

Okula taşımalı eğitim kapsamıyla taşınan öğrencilerle birlikte, iki yüz öğrenci eğitim ve öğretimine devam ediyor. Kitap okumak isteyen öğrenci sayısı fazla olmasına rağmen ortada ne kitap nede kütüphane var.

Cuma sarı arkadaşım kütüphanenin olmayışını haber yapmak istedi, fotoğraf çekimi için yanımdan ayrıldı.

Şehir merkezine, büromuza döndüğümüzde Cuma fotoğrafları bana verdi haberini yapıp servis ettim. Haber Anadolu Ajansında ve Sivereksonhaber sitesinde yer alınca onlarca insan kitap bağışlamak için bizi aradı. Ayrıca yurt dışında bulunan duyarlı bir vatandaşın yanı sıra, DEDAŞ genel müdürlüğü basın danışmanları beni arayarak kütüphane için ne yapabiliriz sorusunu sordular. Kendilerini Serdar hocaya yönlendirdik. Bir haberin oluşturduğu duyarlılık beni bir gazeteci olarak sevindirirken asıl sevincim insanlarımızın göstermiş olduğu duyarlılıktı.

Ne yapabiliriz sorusuna gelince: “VERİMLİ KÖYÜNE KİTAPTAN KARDEŞLİK KÖPRÜSÜ YAPABİLİRİZ”

Verimli Köyünün çocuklarının sevincine bir kitap ile katkı sunmayı tüm duyarlı insanlardan bekliyoruz…