Bulmak Zor Artık

Dün gece sabaha az bir zaman kala

Bir rüya gördüm;

Uyandım gülümseyerek

Gerçek meğer sensizliğin karanlığımmış

Oturdum sensizliğime ağladım ezan vakti

Senden sonra

Değil rüyamı hayatımı bile hayra yoranım olmadı.

Rüyamdan;

Göğsüne yaslanmış kitapların arasında

Yine dans ediyordu saç örgülerin

Kantarmanın zeminini aydınlatıyordu gülüşlerin

Yağmur, kar demeden

Üç metre kantarmanın ötesindeydim

Saatim olmadığı için

Ezan sesinden anlardım okul zamanını

Yine sendin eski sen

Değişmeyen liselimdin sen

Öyle sevinçle uyandım ki…

Kendime geldiğimde

Hüzünle rüyaymış meğer dedim

Gerçeğim ben ve yalnızlığım…

Yine sensizliğimize ağladık…

Dün gittim

Hacıpınarın düzüne

Üç metre kantırmanın ötesinde durup baktım

Geçenlerin hiçbiri sana benzemiyor

Karşıda kaçak sigarasını saran yaşlıca bir dayı

“yeğen ne bekliyorsun, gözün yol keser gibi”

Yok dayı. Ne beklediğim var nede yolunu gözlediğim.

“Yok, belli ki bir şey yitirmişsin…”

Evet, dayı öteki beni yitirdim

Sevdamı…

“Kalmadı. Yeğen kalmadı namuslu sevdalar”

Yaşlı adam güldü” sevda ve namus çok ağır.

Bulmak zor artık…”

Değişiyor zaman,

Değişiyor insanlar.

Ve değişiyor sevdalar…

Evet, dayı bir sigara dumanı misali

Uçup gidiyor bulutlara

Namuslu tüm duygular.