Bir bilsen canım güzel anam nasıl özlemişim “nasılsın oğul“ deyişini.. Yıllardır kokuna, beni azarlamak için kullandığın yüksek ses tonunu özlemişim.

Can anam sen toprağa düştükten sonra, hiç kimse senin o içten hal soruşunu sormadı bana. Yalan bir dünyanın çarkının içinde “nasılsın?” diyenlere yalandan iyiyim diyorum, ama külliyen yalan…

Hiç iyi değilim anam.

Ülkesindeki kardeş kanı gölünde boğulmak istemeyen dilenci Suriyeli çocuklar ve bir lokma ekmek uğruna bedenini satan anaları gördükçe nasıl iyi olurum.

İyi değilim!.

Uykularımı kaçırıyor, acılarım her sabah tazeleniyor. Görmek istemediğim ne kadar acılı fotoğraf varsa gözlerimin önünde. Çöpten ekmeğini çıkaran çocuklar, kurbanlık koyunlar gibi bir kamyon kasasında parçalanmış ülkemin güzel çocuklarının bedenleri.. Bir lokma ekmek uğruna her biri mayın tarlasına düşmüş misali, ölen emekçi babaların yetim çocuklarını görüyorsa gözlerim ve ağlıyorsa yüreğim her sabah hiç iyi değilim anam!

Yalan yok iyi değilim ben..

Yoksulluğumuza açlığımıza şükür ederek, çevremizde yanan ateşin ülkemize sıçramadığı için dua edip şükür ederken, Suriye’de Irak’ta kardeş kavgasının içinde olmadığımız için halimize şükür ederken, şeytan eller baskın çıktı, çaktılar çağmağı, yakmaya başladılar kardeşliğimizin mutluluk fotoğraflarını..

İyi değilim!