FARKINDA MIYIZ BİLMİYORUM?

Kime sırtımız dönsek sırtımız; hurdacı dükkânına dönüyor.

Eski bıçak,paslanmış jilet, kör makasın izleri..

Dönüp baktığımızda

Sırtımızda ki eller, tanıdık elleri

Sır verip sırtımızı döndüklerimizin olduğunu gördük.

Yalancı ve yabancının sözleri bizi hiç mi hiç acıtmadı!

Bizi sızlatan yılanın dili değil,  dostun tatlı dili oldu.

Oysa dünyaya sevgiyle bakmaktı tek amacımız..

Ne kimsenin gözüne kılçık olduk, nede sırtından  paslı bıçak..

Ne yaman çelişki değil mi.?

Satmadık haraç mezat dostlukları diye; puşt pazarında safa çıktı adımız.

Ya biri bizi uyandırsın Allah, Muhammed aşkına..

Biri bize ashaplardan anlatsın dostluğun manasını.

Biri  bize anlatsın Mevlana  ile şemsin dostluğunu..

Neden….?

Bozuk para misali  birbirlerini harcar oldu Allahın onurlu kulları..

Hepten unuttuk; yeryüzünün yüzümüzün hürmetine yaratıldığını.

Secde eder olduk paranın  kirli yüzüne,hiç ölmeyecekmiş  gibi hayatın kibrine..

La Vallahi bizi biri uyarsın gidişatın kıyamete alamet ..

Ya biri bağırsın gür sesiyle  delice..

Ey insanlar ölümde  var!..

Sırat köprüsünü boğaz köprüsü olmadığını..

Katipler  durmadan yazar günahı ve sevabı..

Vebalı ağırdır, yalanın  dolanın  iftiranın ..

Biri bize hatırlatsın.

İnsanlık Rayından çıktık tren misali…

Öleceğimizi, unutarak!.

Utanmadan dost dediklerimizi dümen suyumuzda boğarak.

Ya böyle olmaz vallahide, billahi da olmaz

Biri bağırsın kendimize getirsin  bizi..

Ve hatırlatsın bize sonumuzun:

İki metre bez ve derin çukur olduğunu…

Biri  Ölüm var  desin..

Uyandırsın bizi gaflet uykusundan

Ve her daim hatırlatsın bize…

Karıncanın da Allah’ının  olduğunu!.