Siverek’te halk arasında sıkça söylenen bir söz var, “içim beni yakar dışım başkasını.” Bu söz öyle sıradan bir söz değil. İçinde fırtınalar yaşayan, cam kırıklarının yüreğinde açtığı acıyı, inadına gizlemek amacıyla kişinin gülümsemelerinin sokağa yansımasıdır.
“İçim beni yakar dışım başkasını” Diyen insanlara yağmur yüklü, bulutlar misali acı yüklemişler yüreklerine, el ayak çekilince yürekleriyle hesaplaşmaları başlar, yağmur yüklü bulutlar mevsimsiz yağmazken onların yüreklerine sığmaz olan acıları gözyaşlarına siner.
Aykırı bir dinin mensupları gibidirler; gizliden gizliye ağlamayı ibadet sayarlar, dosta düşmana karşı gülücükler saçarlar çevrelerine. Aslında çoktan umudunu kesmişler çevrelerinden, en yakınındakiler bile onları güçlü ve dertsiz sanırlar.
Oysa onlar içten içe kurumaya başlayan, kendi kurdunu içinde besleyen bir ağaç gibidirler, Karacadağ’dan esecek bir rüzgâr bile onları parçalara ayıracak. Onlar içten içe her gün biraz daha ölüme yaklaştıklarını iyi bilirler.
Gizli bir örgütün militanı misali, yüreklerini sızlatan cam kırıklarından kurtulmak için kendi ölümlerinin planını yaparlar. Mutlu gördüğümüz cam kırıklarıyla yaralı insanların evinde ışıklar kapanınca farklı bir dinin ölümüne ibadeti başlar: Kimi bir uçurumun kenarında son kez güneşin batışıyla birlikte, bedenlerini uçurumlardan aşağıya bırakmayı hedefliyorlar, hiçbir bilgi notu bırakmadan.
Bazıları Fırat’ın kıyısında, güneşli bir ilkbahar sabahı açan, bir papatyanın falına bakmadan sadece kokusunu, cam kırıklarıyla yaralanmış yüreğine çekip derin sulara bırakmak bedenini, balıkların önce gözünü mü, kanamış yüreğini mi? yemeye başlarlar hesabını yapmadan son vermek isterler cam kırığı acılarını.
Kimisi emanet bir tabancanın namlusundan çıkacak ödünç bir kurşunla, yanı başında bırakacağı şu notla” Bıktım sahtecilikten, bıktım yüreğimi cam kırıklarıyla kanatıp acıtanlara sahte gülümsemeler sunmaktan, en yakınımda olanlar sözleriyle her gün ayrı bir yara açtılar yorgun yüreğimde, bıktım paranın kirinin esir aldığı kutsal sevgileri izlemekten, o kadar yalnız kaldım ki en yakınlarım bile bu acı yalnızlıklarımı görmediler, Ölürken yalnız ölüyorum, ne cenaze ne taziye merasimi, omuzlasın beni dört namuslu taşeron belediye işçisi.
“İçim beni Dışım eli yakar” Diyen insanların birçoğu onurluca ölümün bir diğer adının da intihar olduğunu iyi biliyor. Tüm acılara ve yaşatılan yalnızlıklara, sevgisizliklere rağmen bu onurlu davranışın ahiretlerinde cehennem ateşine dönüşeceğini bildiğinden ya sabır diyerek ölüm randevularını cam kırıklarının artan acısına rağmen erteleyip ya sabır diyorlar.
“İçim beni yakar dışım eli yakar” Bazıları ise yaşatılan acılara rağmen, yeryüzünde dolaşan bir iki sevdiğinin mutluluğunu yüreğinde paylaştığı için, içinde can çekişen insanlığı yaşatmak için Yarabbi Sen büyüksün, sen görüyorsun acılara yoksulluklara rağmen yaşatmaya çalıştıklarım ellerinde cam kırıklarıyla her gün biraz daha yüreğimi yaralıyorlar. Tüm acılarımla, bana yaşatılan sevgisizlikleri ve nankörlükleri bir tarafa bırakıp sana sığınıyorum diyerek erteliyorlar ölümle randevularını.
Yine Siverek’te sıkça söylenen bir söz var” sen insanlığını yap denize at, balık bilmese halık bilir”
Tüm cam kırıkları yüreğinize yuva yapsa da umudunuzu kıraç topraklarda yaşatın emek ve alın terinin yanı sıra gözyaşlarınızla besleseniz de umudunuz hep yeşerecek.
Siverek’te sıkça söylenen bu sözü de beynimizin bir yerine kazın ”Canınız Allah’ın emanetidir’’ siz çabalamayın günü ve saati gelince Rabbim emanetini alır.
