Çocuk camiye ilk kez dedesiyle birlikte gitmişti. En çok dikkatini dışarıda bulunan dikdörtgen beyaz mermer masa çekmişti. Dede cami de yemek yenir mi dedi. Dedesi şaşırdı bu soruya. Hayır evladım. Peki, neden masa koymuşlar caminin bahçesine? dedi. Dede güldü, o masa değil, musalla taşıdır dedi.
Öldüğün zaman tabutunu buraya koyarlar, namazını kılarlar, seni sırtlayıp götürürler dedi. Ölüm nedir dede? Ölüm bu fani hayatımızın sonudur evladım dedi. Herkesin sonunda eşit olarak geçeceği tek kapıdır. Doğarsın evin ön kapısı açılır, ölürsün arka kapısından sonsuza çıkarsın, hayat bu dedi. O sırada camide bulunan diğer yaşıtlarına daldı gitti çocuk. Neden sonra eve gittiğinde aklına geldi. Hayat neydi? Koşarak babasının yanına gitti. Baba hayat nedir? Önce bir başını okşadı çocuğun düşündü, nasıl açıklamalı.
Hayat dedi, bir ağaç gibidir, önce toprağa bir tohum düşer, filizlenir uzar gider gövdesi sonra dalları, dallarından yeşil yapraklar çıkar, çiçek açar, meyve verir burada meyve sen oluyorsun evladım, böyle işte dedi. Çocuk yan odada tespih çeken ninesine koştu, hayat nedir hamine? Dedi. Hayat limon gibidir evladım, sıkıp içmeye kalkarsan ekşidir, yemeğe salataya katarsan ayrı güzel bir tat verir, tatlının şerbetine katarsan tatlı seni baymaz, ekşiliğine bakmadan içersen şifa olur dedi.
Sonra bittiğinde geriye aldığın ve verdiğin tatlar kalır dedi. Çocuk mutfağa annesine koştu. Eteğine sarıldı. Anne hayat limon mu ağaç mı? Dedi. Benim için hayat sensin, can tanem, dedi annesi. Seninle yeniden sevginin büyüklüğünü tattım dedi. Gönlümde seni yıllarca özlemle bekledim, aşkla bekledim. Aşk ne anne? Dedi çocuk. Aşk sevginin büyük çok büyük hali dedi. Ağaç dedin ya farz et ki orman ucu bucağı olmayan. Sevgi bu ormanda bir ağaç, aşk bütün orman dedi. Sen anne dedin, ben mutlu oldum, düştün dizlerin kanadı, endişelendim, hasta oldun sabahlara kadar sayıkladın korktum sana bir şey olur diye yavru kuşum, hayat böyle işte. Aşk böyle..
Hepsi sevdiklerinden, korktuklarından, üzüldüklerinden ibaret gibi dursa da birleşti mi tüm duygular aşktan, umuttan, mutluluktan yana olur hayat. Çocuğun kafası karışmıştı. Ama biliyordu; Hayat ağaçta olsa, limon da olsa, aşk da olsa seçtikleri, gördükleri, bildikleri ve hissettikleriydi. Büyümek ne kadar garipti. Herkes her şeyi farklı anlatıyordu. Hayat nedir? dedi kendi kendine. Hayat sabah uyanıp yatağın sıcağında uyanmak, fırına gidip taze ekmek kokusu almak, anne kızsa da sokakta ki köpeğin başını okşamak, dedesiyle el ele dolaşmak, babasının işten gelişini beklemek, çizgi filmler izlemek, komşu çocukları ile oyun oynamak, topaç çevirmek, hasta olmak, istemese de aşı olmak, hayat ne kadar çok şeydi.
Tek bir şeye nasıl dönüşürdü ki… Neyse büyüyünce anlarım. Koşarak sokağa çıktı komşu çocuklarıyla oyun oynamaya.
HAYAT
Umutlara harmanlanıp, geçmişle geleceğe ip atlatmak,
Yollara düşmek, uzaklara gelmek ıssız dağlarından, derin mavilerin ortasına,
Gülümsemek en son radde de gözyaşlarına katmak çemberini,
Çevrilen oyunlara katılmak ya da seyretmek camdan yağmur tanelerini.
Hayat al gülüm, ver gülüm derken ellerinde tırnak tırnak yaralar,
Yitip gitmek, bulup gelmek, takmamak, takılmamak,
Çizilen resimlerdeki ortasından nehir geçen köyü arayanlar,
Ortasından acı geçen, kan geçen, kin geçenlere inat barışa tutunmak.
Gecelerin serzenişini, gündüzlerin kayıp gitmesini zamana katmak,
Yüzlerini, dileklerini, bedenlerini, iyilik ve kötülükleri karıştırmak.
……
Hayat sevgiyle, merhametle, şefkatle, umutla, aşkla, çocuklarla, alemlerle beraber yan yana yaşamak… Kainatta ufacık bir nokta dünyamız. Fazla düşünmeden güzelleştirmeye bakmalıyız.
