İnsanlık Üşüyorsa Ben İnsan Değilim

Kar düştü yollara, geçit verilmez oldu dağlar, yollar her mevsimin güzel bir yanı vardır elbet. Olmazsa olmazlarındandır mevsimler yaşamın İlahi bir denge içinde döner dünya. Bu adil döngüyü adaletsizleştiren gözü doymaz saltanat ve zenginlik düşkünleridir.

Kar kimi için sefalet ve acının, hatta ölümün adı olurken, azılık bir kesim için ise uzun gecelerin keyfidir.

Oldum olası kar beni hep üşütmüştür. Yoksulluk içinde geçen çocukluğumun üşüyen ayaklarımı Siverek’e has kürsüde ısıtmaya çalıştığım günden bu güne kadar hep üşüdü fidelerim.

Ben sıcak bir yerde ısınırken bile dışarıda kalan evsizleri, sobası, yakacağı olmayanları düşündüğümde üşümelerim artmaya başlıyor.

Son iki gündür daha çok üşümeye başladım. Gözü yaşlı bir anne elektrik faturası ödeyemediği için mum ışığında yaşamaya çalışıyor. Bu gün uğradı bana” 6 çocuğumla birlikte üşüyorum elektriğimi ödeyemedim karanlıktayız” Gözlerinden sanki yaş değil insanlığın kalbine inen mermiler dökülüyordu” nereye gittimse kimse çare olmadı, gel beni yaz dünya âlem görsün içinde bulunduğum rezil hayatı”

Dün gecede evde tam ısınmaya çalışırken Gazeteci Hakan Lale beni aradı. Hakanın sesinden anlamıştım vicdanını yaralayan bir olay vardı.

Hakan gecenin bu saatinde beni aradığı için özür dileyerek şunları kaydetti” Abi benim büronun yanında, eski Türközü yeni Ahmet Arif okulunun kapısında günlerdir bir adam yatıyor. Bu gecede çok soğuk evden bir palto getirdim ama paltoyla olacak gibi değil. Bu adamı ne yapacağız, bu gece onu büroda yatırayım ama çözüm değil. Adamın fotoğrafını çekmeye çalıştım, adam yalvaran bir ifadeyle” bana dokunmayın” dedi.

Evet, her gün önünden geçtiğimiz,  geceleri kan donduran soğukta yatan bu insanların neler çektiğini bilmeden sıcak yuvalarımıza gidiyoruz.

Farkında olmasak ta geceleri birilerinin çığlığı donuyor gecenin ayazında. Hakan’ın telefonundan sonra uyku tutmadı, düşündüm ancak sabah ezanının sesiyle daldım uykunun ölüm haline…

Siverek’te sokakta yaşayan insan sayısı bir elin parmağını geçmez. Geleneksel aile ilişkileri ve bozulmayan merhamet ve yardım duygusu bu acıyı fazla yaşatmıyor.

Kar yağışıyla birlikte metropol kentlerde sokaklarda ölümün soğuk nefesini yüzünde his eden onlarca insan…

Ben bunları düşündükçe insanlığım üşüyordu, gecenin karanlığında, üşüyen insanlığımdan bir kez daha utandım!…